“ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่รึไงว่าเรื่องที่เจ้าให้ข้ากล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้ามันเป็นเรื่องซ้ำซ้อน? ไม่ใช่ว่าเจ้าเอาแต่พูดไม่หยุดเรื่องข้าทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าหรอกเหรอ…เช่นนั้นเจ้าก็กล่าวคำสาบานต่ออัสนีทัณฑ์สวรรค์เองเถอะ ว่าหากข้าไม่ใช่คนที่ทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้า ก็ขอให้เจ้าถูกอัสนีทัณฑ์สวรรค์พิฆาตร่างตายตก…”
“ตราบใดที่เจ้ากล่าวคำสาบานแบบนี้หากเจ้ายังไม่ถูกฟ้าผ่าตาย นั่นก็หมายความว่าข้าเป็นคนที่ทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าจริงๆ แต่ถ้าเจ้าตกตายไปขึ้นมา…นั่นก็มากพอจะบอกให้ทุกคนได้รู้ว่าเป็นเจ้าที่ใส่ร้ายข้า แค่นั้น”
ภายใต้สายตาของเหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬนับพันๆคู่ ใบหน้าของต้วนหลิงเทียนยังคงสงบไม่เปลี่ยนสีมีอาการ มองกล่าวกับกู่ชุนด้วยความเฉยเมยไร้แยแส
หากจะกล่าวอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะก็…นับว่าวาจานี้ของเขากล่าวได้อย่างไร้ที่ติ!
กู่ชุนขอให้เขาสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์ เช่นนั้นก็เป็นสิทธิ์ของเขาที่จะขอให้กู่ชุนกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เช่นกัน!
อีกทั้งเรื่องนี้ผลลัพธ์สุดท้ายของเรื่องราวยังคงได้ข้อสรุปดุจเดียวกัน สามารถบอกได้ว่าที่แท้ต้วนหลิงเทียนใช่ทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของกู่ชุนจริงหรือไม่! ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือผู้ที่จะกระทำการกล่าวคำสาบานเท่านั้น!
เอ่อ!
