…
เหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬกระซิบกระซาบถามไถ่กันด้วยสงสัย หากแต่สองตาที่มองฉากเรื่องราวกลับลุกวาวขึ้นมาราวกับกำลังดูการแสดงสนุกสนาน!
“อาวุโสหลี่อันกล่าวมาเช่นนี้ที่แท้หมายความว่าอะไร ข้าไม่เข้าใจ…”
ได้ยินเสียงดุร้ายของหลี่อัน ต้วนหลิงเทียนเพียงขมวดคิ้วด้วยสงสัยกล่าวถามออกมาด้วยใบหน้างุนงง
“ต้วนหลิงเทียน เจ้าอย่าได้มาตีหน้าซื่อทำเป็นไร้เดียงสา!”
ทันใดนั้นเองก่อนที่หลี่อันจะได้กล่าวคำใด เป็นกู่ชุนที่อดตะโกนออกมาไม่ได้ “เป็นเจ้าทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของข้าแท้ๆ! แต่ยังกล้ามาเสแสร้งแสดงเป็นตัวโง่งมไม่รู้เรื่องราวงั้นหรือ!?”
“หืม? ทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้ารึ?”
ใบหน้าของต้วนหลิงเทียนไม่เหลือความงุนงงสงสัยอีกต่อไป หากแต่เผยความแปลกใจแทน ยังมองถามกู่ชุนด้วยน้ำเสียงค่อนแคะ “กู่ชุน ต่อให้เจ้าจะอยากยัดข้อหาเพื่อใส่ร้ายป้ายสีข้าเพียงไหน แต่ไม่ใช่ว่าเจ้าควรหาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้หน่อยรึไง? ข้าน่ะหรือไปทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้า…เรื่องแบบนั้นข้า ต้วนหลิงเทียน สามารถกระทำได้ด้วย?”
“นี่เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นตัวโง่งม หรือที่แท้เจ้าคิดว่าอาวุโสหลี่อันเป็นตัวโง่งมกันแน่?”
ขณะที่กล่าวค่อนแคะออก สายตาที่ต้วนหลิงเทียนใช้มองกู่ชุนก็ฉายความระอาเย้ยเหยียดปานกำลังมองชมตัวโง่งมแห่งยุค
“เจ้า…เจ้า…”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนปากแข็งไม่ยอมรับความผิด กู่ชุนก็อดไม่ได้ที่จะมีโมโหจนพูดอะไรไม่ออก!
