‘แต่ผู้เฒ่าหั่วก็บอกว่าแม้ยังไม่สีเขียว แต่ตอนนี้รากวิญญาณของข้าก็ไม่ใช่สีเหลืองธรรมอีกแล้วมันเป็นสีเหลืองเข้ม…และเห็นได้ชัดว่าสัมผัสข้ากลับไวต่อพลังวิญญาณฟ้าดินมากขึ้น ทำให้รู้สึกว่าพลังวิญญาณฟ้าดินรอบๆกลายเป็นหนาแน่นกว่าเดิมถึง 2 เท่า! ดูเหมือนว่าแม้จะเป็นสีเดียวกันแต่ก็ยังแบ่งออกได้เป็นหลายเฉด สามหกเก้าอะไรทำนองนี้ ในเหลืองก็มีเหลืองอ่อนเหลืองเข้ม’
ต้วนหลิงเทียนครุ่นคิดทบทวนถึงหลายๆสิ่ง
‘ข้าอยากจะเห็นสีหน้าของกู่ชุนนี่ชะมัด ว่าตอนมันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพลังวิญญาณฟ้าดินรอบกายร่อยหรอแทบไม่อาจสัมผัส กลายเป็นบ่มเพาะพลังได้เชื่องช้ายิ่งกว่าเต่าคลานแล้วมันจะทำหน้ายังไง! เกรงว่าต่อให้มันหลับก็ยังไม่เคยฝัน ว่าพรสวรรค์รากวิญญาณสีเขียวของมันจะกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของพรสวรรค์รากวิญญาณข้าไปแล้ว!!’
มองกู่ชุนที่ยังสลบแทบเท้า มุมปากต้วนหลิงเทียนยกยิ้มแสยะออกมาอย่างชั่วร้าย
กลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณทำลายอนาคตชั่วชีวิตกู่ชุนจนย่อยยับเช่นนี้ ต้วนหลิงเทียนไม่แม้แต่จะมีเศษเสี้ยวของความรู้สึกผิด!
เพราะหากปล่อยให้กู่ชุนเติบโตต่อไป ก็รังแต่จะเป็นภัยต่อเขาในวันหน้าเท่านั้น!
ศัตรูน้อยลงอีกคนมีอะไรไม่ดี!
เรียกว่าตอนนี้เขาเสมือนพึ่งบีบคอทารกในเปลจนตาย!
ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!
…
