“พรสวรรค์รากวิญญาณของมันอยู่ด้านหน้า…ด้วยพลังฝึกปรือของเจ้าในตอนนี้คงมิอาจสัมผัสถึงมันได้ด้วยสำนึกเทวะของเจ้า อย่างไรก็ตามด้วยสำนึกเทวะของเจ้าถูกชักนำมาถึงจุดที่มันอยู่แล้ว ขอเพียงเจ้าสงบสติ ตั้งใจแล้วลองสัมผัสมันให้ดี เจ้าจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางเบาสายหนึ่ง…กลิ่นอายบางเบาดังกล่าวนั้นสามารถสร้างแรงกระเพื่อมต่อพลังวิญญาณฟ้าดินในโลกอันมืดมิดกลางดวงจิตแห่งนี้ ลองดูเจ้าน่าจะรู้สึกถึงมันได้…”
ในขณะที่สำนึกเทวะของต้วนหลิงเทียนกำลังมืดบอดไร้ทิศทางว่าควรทำอย่างไร เสียงผ่านสำนึกเทวะของผู้เฒ่าหั่วก็ดังขึ้นในใจ ชี้นำหนทางแก่เขา
“อืม”
ต้วนหลิงเทียนตอบรับอย่างเคร่งขรึม ก่อนที่จะเริ่มสงบใจ ใช้สมาธิเต็มกำลังพยายามจับสัมผัสกลิ่นอายพลังบางเบาที่มีผลต่อพลังวิญญาณฟ้าดินในห้วงแห่งความมืดมิดกลางดวงจิตอย่างที่ผู้เฒ่าหั่วชี้แนะ
ตอนแรกสำนึกเทวะของต้วนหลิงเทียนก็ไม่อาจจับสัมผัสสิ่งใดรอบๆได้เลย
อย่างไรก็ตามหลังจากได้ผู้เฒ่าหั่วคอยกล่าวชี้นำอยู่เรื่อยๆ ในที่สุดหลังจากงมหาด้วยความยากลำบากไปพักหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็พบเจอพรสวรรค์รากวิญญาณสีเขียวของกู่ชุนได้สำเร็จ!
“ข้าเพ่งเล็งไปที่รากวิญญาณของมันได้แล้วท่านผู้เฒ่าหั่ว! ตอนนี้ข้าต้องทำอย่างไรต่อ!?”
ต้วนหลิงเทียนพยายามอย่างหนักเพื่อระงับอารมณ์ตื่นเต้นในใจ เร่งถามผู้เฒ่าหั่วออกมาทันที
บางทีพรสวรรค์รากวิญญาณของกู่ชุนคงเป็นอะไรที่ผู้เฒ่าหั่วสัมผัสได้ชัดเจน
