ทุกคนมองตามหลังของเจียงผิงอันผู้ก าลังเดินจากตาค้าง
ก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างคิดว่าเจียงผิงอันชนะได้เพราะวรยุทธ ์หน้า ไม่อาย ท าให้พวกเขาเดือดดาลมีโทสะ ชนะมาได้แค่เพราะคู่ต่อสู้ท า ผิดกฎ
พวกเขาคิดไปว่าพลังต่อสู้ของตัวเจียงผิงอันเองไม่ได้สูง แค่ เพราะความคิดของโจวเฟิงไม่เสถียร
จนกระทั่งเมื่อครู่ เจียงผิงอันปรากฏกายห่างจากที่เดิมหลายสิบ จั้งได้ในพริบตา แล้วชกโจวเฟิงกระเด็นไป
พวกเขาจึงเพิ่งตระหนักยามนี้เองว่าเจียงผิงอันเก็บงาความ แข็งแกร่งอยู่!
ด้วยอานาจยิ่งใหญ่เช่นนี้ เจียงผิงอันปลดจุดชีพจรไปเท่าไหร่ แล้ว?
อวิ๋นหวง ฟางซิง และคนอื่น ๆ มีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
ความเร็วเมื่อครู่นี้ กระทั่งพวกเขายังไหวตัวไม่ทัน
เดิมที พวกเขามิได้เห็นเจียงผิงอันเป็ นคู่ต่อสู้มาก่อนเลย แต่ยาม นี้พวกเขาต้องถืออีกฝ่ายจริงจังแล้ว
“ชนะแล้ว! ชนะแล้ว! ฮ่า ๆ!”
ดวงตาของเมิ่งจิงเรืองประกายชื่นชม เต้นเร่าอย่างตื่นเต้น นางว่า แล้วว่าเจ้าท่อนไม้สู้ไหวแน่
กาไรห้าร ้อยล้าน คืนนี้จะกินให้หนาใจ
เหล่าผู้ชมบนอัฒจันทร์ก่นด่าโจวเฟิงกันระนาว
“น่ารังเกียจนัก ยังจะลอบโจมตี!”
“อย่าพูดว่าลอบโจมตีเลย ขนาดลอบโจมตียังไม่ส าเร็จ!”
“สานักเพียวเหมี่ยวมีแต่ขยะทั้งนั้น! คืนเงินมาเลย!”
โจวเฟิงเติบโตมากับคาชมตั้งแต่เล็ก นี่เป็ นครั้งแรกที่เขาได้ยิน ผู้คนรุมก่นด่ามากมายขนาดนี้
