‘อย่างไรก็ตามแม้หลี่อันมันจะไม่คิดลงมือกับข้าด้วยตัวเอง แต่ไม่วายต้องส่งลิ่วล้อทหารเลวออกมารังควาญข้าไม่เลิกแน่…ไหนจะยังมีคนของอาวุโสลำดับ 5 ของวังอุดรไพศาล หยางชง อะไรนั่นอีก…แต่ให้พวกมันมาเถอะ ไม่ว่าจะเสนอหน้ามากี่คนข้าจะกลืนพรสวรรค์รากวิญญาณพวกมันให้เหี้ยน! เอามาเสริมสร้างรากวิญญาณของข้า!!’
พอคิดถึงเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นคึกคักขึ้นมา ร้อนวิชานัก!
กระทั่งยังแอบหวังว่าขอให้หยางชงกับหลี่อันรีบส่งคนมาเล่นงานเขาเร็วๆทีเถอะ!
‘นี่ข้าใจเร็วด่วนได้ไปรึเปล่า…ผู้เฒ่าหั่วเพียงบอกว่าเรื่องใช้ปฐมเวทย์กลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณนั่น มันก็ยังเป็นแค่ทฤษฎีเท่านั้น ไม่รู้จะนำไปปฏิบัติจริงได้หรือไม่…ข้าจะกลืนกินรากวิญญาณผู้อื่นมาส่งเสริมพรสวรรค์รากวิญญาณของตัวเองได้รึเปล่า ก็ยังไม่ใช่เรื่องแน่ว่าจะทำได้…’
พอคิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนเสมือนถูกน้ำเย็นราดรดศีรษะเต็มถัง ปลุกสติให้ตื่นจากอาการฝันกลางวันทันที…
เมื่อทดสอบพรสวรรค์รากวิญญาณเสร็จแล้วต้วนหลิงเทียนก็ล่าถอยกลับมารอที่เดิม
ทว่านับเป็นหนังคนละม้วนเลยก็ว่าได้ พอพบว่ารากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนที่แท้เป็นแค่รากวิญญาณสีเหลือง ก็ไม่มีใครสนใจใยดีต้วนหลิงเทียนอีกต่อไป
เพราะในสายตาของคนส่วนใหญ่
ต้วนหลิงเทียนก็เป็นแค่เพียงคนธรรมดาสามัญเหมือนกับพวกมันเท่านั้น!
ไม่คู่ควรให้พวกมันให้ความสนใจอะไร
