ช่องว่างระหว่างเขากับหลี่อันตอนนี้มันกว้างเกินไป
‘ตอนนี้ถ้าข้าผ่านบดทดสอบของแท่นบูชาเต่าทมิฬหลี่อันนั่นคงไม่คิดจะลงมือกับข้าตรงๆอีกต่อไป ลองข้ามีรากวิญญาณสีครามขึ้นมาถึงแม้จะเป็นที่น่าต้องตาพึงใจจ้าวลัทธิ ทว่าหลี่อันมันต้องคิดตัดไฟแต่ต้นลมแน่นอน กลายเป็นมันต้องหาโอกาสลงมือฆ่าข้าให้เร็วที่สุดด้วยตัวเอง! ตอนนี้พอมันเห็นว่าข้ามีรากวิญญาณสีเหลืองก็ดีไปอย่าง เพราะมันคงคิดว่าข้าไม่คู่ควรให้มันต้องลงมือด้วยตัวเองสืบไป…’
หากหลี่อันมาได้ยินความคิดนี้ของต้วนหลิงเทียนคงได้ตกใจไม่น้อย
เพียงเพราะมันคิดแบบนี้จริงๆ!
ตอนแรกหลี่อันได้เตรียมใจไว้แล้ว ว่าหากพรสวรรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนออกมาเป็นรากวิญญาณสีครามจริงๆล่ะก็ แม้จะเสี่ยงแต่มันจะลงมือฆ่าต้วนหลิงเทียนให้ได้โดยเร็วที่สุดด้วยมือของมันเอง!
ทว่าพอมาตอนนี้เมื่อเห็นว่าที่แท้พรสวรรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนกลับเป็นเพียง ‘รากวิญญาณสีเหลือง’ ที่ไม่ต่างอะไรกับศิษย์ดาษดื่นในลัทธิบูชาไฟ หลี่อันก็ไม่เห็นต้วนหลิงเทียนเป็นภัยคุกคามอะไรอีกสืบไป…
ก็แค่เฒ่าชรามีทักษะประหลาดปกปิดพรสวรรค์ต่ำต้อย ด้วยการเสแสร้งเป็นเด็กน้อยเท่านั้น…
ตัวไร้ราคาพรรค์นี้ มันคร้านจะลดตัวลงไปให้แปดเปื้อน!
