หลังจากต้วนหลิงเทียนมาไม้นี้ หลี่อันก็เสมือนล้างมือในอ่างทอง ไม่กล้าที่จะคุกคามขู่ข่มอะไรต้วนหลิงเทียนอีก
(ล้างมือในอ่างทอง = เวลาจะเลิกทำอะไรเด็ดขาดก็มักจะล้างมือในอ่างทอง)
หากแต่มันเลือกที่จะถอยไปมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาอาฆาต แววตายิ่งมายิ่งเย็นยะเยือกปานจะแช่แข็งผู้คน เต็มไปด้วยความเกลียดชังอันไร้สิ้นสุด!
ต้วนหลิงเทียนย่อมสัมผัสได้ถึงสายตานี้ของหลี่อันเป็นธรรมดา แต่เขาหาได้สนใจอะไรมันไม่!
เพราะเขารู้ดีแก่ใจ…ว่าตั้งแต่ที่เขาเลือกจะกล่าวคำเสียดสีหลี่อันว่า ‘สุนัขเฒ่า’ ก็เสมือนเขายืนฝั่งตรงข้ามหลี่อันเต็มตัว ไม่เหลือที่ว่างให้ประนีประนอมอะไรอีก!
และเขาไม่ได้เสียใจที่กระทำเช่นนี้แม้แต่น้อย!
เพราะก่อนหน้านี้ถ้าไม่ได้เถิงชานไหวตัวทันเร่งลงมือสลายพลังฝ่ามือของหลี่อันไป 5 ส่วนล่ะก็ เขาได้ถูกหลี่อันฆ่าตายไปแล้วแน่!
ตอนนั้นหลี่อันมันลงมืออย่างไม่ปราณีแม้แต่น้อย ซัดพลังสังหารใส่เขาตรงๆ!
เห็นได้ชัดว่ามันคิดฆ่าเขา!
เขาเองก็ไม่เคยพบเจอหลี่อันมาก่อน มันก็พึ่งเคยเจอเขาครั้งแรก แต่กลับคิดเอาชีวิตเขาแล้ว?
จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร?
เช่นนั้นตั้งแต่วินาทีนั้น หลี่อันก็เป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกเดียวกันกับเขาได้!
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขายังจะยอมให้หลี่อันข่มขู่เขาได้ง่ายๆอีกหรือ?
“แค่ก…แค่ก…ตะ…ต้วนหลิงเทียน…ได้โปรด…ปล่อยข้าไปเถอะ…ได้โปรด…แค่ก…”
