เสียงแตกหักทั้งเสียงแตกละเอียดของกระดูกดังขึ้นเสนาะหู ต้วนหลิงเทียนหักคอหยางหวู่จนตกตายคามือ…
กระทั่งถูกฆ่าตายไปแล้ว หากแต่ลูกตาของหยางหวู่ยังคงเบิกโพลง เห็นชัดว่ามันตกตายอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจถึงที่สุด ไม่เต็มใจถึงขีดสุด…
หลังจากฆ่าหยางหวู่แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เก็บกระบี่ 100 อาคมเซียนรวมถึงแหวนพื้นที่ของหยางหวู่เอาไว้ ก่อนที่จะคลายมือที่บีบคอหยางหวู่ออก ปล่อยให้ร่างหยางหวู่ตกลงไปกองกับพื้น
ขณะเดียวกันนั้นเองร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันใด สีหน้ายังซีดลงไปอีกครั้ง
นั่นเพราะตอนนี้พลังอำนาจที่เพิ่มพูนขึ้นมาจากผลของเวทย์พลังปฐมเวทย์กลืนกินก็หมดลงแล้ว แถมพลังวิญญาณของต้วนหลิงเทียนแทบเหือดแห้งเต็มที
และเป็นเพราะเขารู้ว่าผลของปฐมเวทย์กลืนกินกำลังจะหมดลง อีกทั้งพลังวิญญาณก็เจียนหมด เขาเลยตัดสินใจฆ่าหยางหวู่ทันที ด้วยกริ่งเกรงวิกาลยาวนานฝันยุ่งเหยิง
(วิกาลยาวนานฝันยุ่งเหยิง = ยิ่งนานเรื่องราวยิ่งวุ่นวาย เกิดเหตุเปลี่ยนแปลงนู่นนี่นั่น)
“ตายแล้วหรือ?”
“บุตรชายคนรองตกตายไปแล้วแบบนี้ ไม่รู้อาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาลจะทำอย่างไร?”
“ฮึ่ม! หยางหวู่นั่นมันสมควรตายแล้ว! หากมันไม่หาเรื่องยั่วยุท้าทายผู้อื่นเขาก่อน มันจะถูกผู้อื่นฆ่าตายเช่นนี้รึ!!”
……
หลังจากที่หยางหวู่ถูกฆ่าตาย ฉากเรื่องราวที่เงียบสงบไปพักหนึ่งพลันระอุเดือดขึ้นมาอีกครั้ง!
