เมื่อเห็นว่าถึงขนาดนี้แล้วต้วนหลิงเทียนยังคงสงบอยู่ได้ ไม่เผยความหวาดกลัวอะไรออกมาตามที่มันจินตนาการเอาไว้ หยางหวู่ก็มีโมโหไม่น้อย หลังจากแผดเสียงกล่าวตะคอกจบคำ พลังขุมใหญ่ก็ระเบิดปะทุออกมาทั่วร่าง คนพุ่งไปดั่งลูกเกาทัณฑ์พ้นคันศร บึ่งทะยานเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนทันที!
“เพียงอริยะเซียนขั้นสูงสุด แต่หาญกล้ารับคำท้าประลองเป็นตายจากคุณชายรองของข้า! ตัวโง่งมแห่งยุค!!”
ชายชราที่ติดตามหยางหวู่และยืนประกบอยู่ด้านหลังที่เงียบมาตั้งแต่แรก มองต้วนหลิงเทียนพร้อมกล่าวออกมาด้วยสายตาที่ทำราวกับกำลังมองคนตาย
“น้องหลิงเทียน!”
“ต้วนหลิงเทียน!”
แม้จะสัมผัสได้ถึงความมั่นใจเต็มเปี่ยมของต้วนหลิงเทียน แต่พอได้เห็นสีหน้าที่ยังคงซีดเซียวไร้สีเลือด รวมถึงร่างกายที่ส่ายโงนเงนราวกับจะพังทลายล้มลงได้ทุกเวลาของต้วนหลิงเทียน ใจของกู่ลี่กับจูลู่ฉีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสมือนถูกบีบรัด ให้อึดอัด ไม่สบายใจนัก!
