“นั่นสิ เจ้าต้วนหลิงเทียนนี่นับว่าเป็นคนบ้าในหมู่คนบ้าโดยแท้! ทุกคนรู้กันดีว่าหากมันรับคำท้าประลองเป็นตายหยางหวู่มันได้ตายแน่ แต่แทนทีจะหาทางหลบเลี่ยงมันยังจะมีอารมณ์กล่าวขอให้อาวุโสเถิงชานเป็นสักขีพยานไปอีก…”
“บางทีมันอาจถูกวาจาหยางหวู่บีบคั้น จนไม่อาจยอมทนเสียหน้าได้อีกต่อไป…”
…
หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะร้องขอให้อาวุโสเถิงชานเป็นสักขีพยานอีกคน แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาจะฆ่าหยางหวู่ได้!
หลี่อันกับหยางหวู่ก็รู้สึกแบบเดียวกัน
ตัวตนที่มีพลังฝึกปรือเพียงอริยะเซียนขั้นสูงสุด อย่าว่าแต่อยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส ต่อให้ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์พร้อมก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับมือเซียนมนุษย์ขั้นเชี่ยวชาญได้!
“สวะล้วนเป็นสวะวันยังค่ำ…จนถึงตอนนี้ยังจะทำเป็นมีลับลมคมในไม่เลิก!”
หยางหวู่มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเหยียดหยาม กล่าวคำเสียดสีออกมาพร้อมแสยะยิ้มเย็นเยือก
“ลงมือเถอะ!”
อย่างไรก็ตามเผชิญหน้ากับวาจาปรามาสดูแคลนหยันหยามของหยางหวู่ ต้วนหลิงเทียนคร้านต่อปากต่อคำอะไรกับมันอีก เพียงมองกล่าวด้วยสายตาเย็นชาไม่แยแส
“ในเมื่อเจ้ารีบร้อนด่วนตายนัก ข้าจะให้เจ้าได้ตายสมหวัง!!”
