และด้วยเหตุผลนี้เอง ทำให้หลี่อันส่งเสียงผ่านปราณไปถึงหูหลี่อัน โดยชี้แนะให้หลี่อันกล่าวท้าประลองเป็นตายกับต้วนหลิงเทียนเสีย! เพราะหากอีกฝ่ายรับก็ตาย…ไม่รับก็เสียเกียรติ! เรียกว่าหาหนทางให้หยางหวู่จบเรื่องราวในวันนี้อย่างผู้ชนะ…อย่างน้อยๆก็เป็นผู้ชนะในสายตามัน!!
และด้วยวิธีนี้ วันหน้ามันจะได้สู้หน้ากล่าวคำกับสหายสนิทได้อย่างสบายใจ
กล่าวให้ชัดทั้งหมดเป็นเพราะการจัดแจงของหลี่อันคนเดียว ถึงทำให้เรื่องราวบานปลายมาถึงขนาดนี้
“น้องหลิงเทียน!”
“ต้วนหลิงเทียน!”
ใบหน้ากู่ลี่กับจูลู่ฉีเผยความตกตะลึงออกมาทันทีหลังได้ยินคำกล่าว พวกมันยังหันไปขมวดคิ้วมองต้วนหลิงเทียนอย่างตื่นตระหนก แต่ในขณะที่พวกมันกำลังจะเปิดปากเพื่อกล่าวห้ามปรามต้วนหลิงเทียนไม่ให้วู่วามนั้นเอง ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวออกขัดคำของพวกมันเสียก่อน “ไม่ต้องห่วงข้าไม่เป็นไร แถมข้ายังมั่นใจนัก! พี่กู่…หรือท่านไม่เคยเห็นข้าประลองเป็นตายกับผู้อื่น?”
“ตอนนั้นที่ข้ายังอยู่ในตำหนักฟ้าลี้ลับ ไม่ใช่ว่าจ้าวคุนของสกุลจ้าวก็ตกตายคามือข้าอย่างตัวโง่งมรึไง?แล้วตอนนั้นมีใครดูดีข้าบ้าง?”
วาจาของต้วนหลิงเทียนที่กล่าว มากล้นไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“น้องหลิงเทียน…แต่สภาพร่างกายเจ้าตอนนี้…”
กู่ลี่คิดกล่าวเตือนต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ว่าตอนนี้ร่างกายไม่ได้สมบูรณ์พร้อม ทว่ากลับถูกต้วนหลิงเทียนกล่าวขัดอีกครั้ง “กับอีกแค่ฆ่าหยางหวู่ เท่านี้ก็เกินพอ!”
