เมื่อครู่ในห้วงเวลาคับขันเป็นตาย เขาถูกไอพลังของหลี่อันสะกดกักเอาไว้ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่างกายได้ กระทั่งปราณสุริยันแรกกำเนิดในร่าง เขาก็ไม่อาจโคจร!
ภายใต้สถานการณ์ดั่งถูกมัดมือมัดเท้าเช่นนั้น เขาไม่อาจแปลงกายเป็นนักรบมังกรได้เลย…
อย่างไรก็ตามถึงแม้เขาจะยังไม่ตาย แต่ตอนนี้อาการของเขาก็นับว่าบาดเจ็บสาหัสนัก หรืออย่างน้อยๆ ก็บาดเจ็บหนักกว่าหยางหวู่หลายขุม!
“ฝ่ามือของอาวุโสหลี่อันช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก! หากมิใช่เพราะอาวุโสเถิงชานยื่นมือเข้าช่วย เจ้านั่นมันตายแน่!”
“มิผิด ดูจากอาการบาดเจ็บของมันตอนนี้ ก็บอกให้รู้ว่าฝ่ามือของอาวุโสหลี่อันรุนแรงเพียงใด…แม้อาวุโสเถิงชานจะยื่นมือเข้าช่วยสลายพลังไปหลายส่วน แต่อาศัยพลังที่เหลือ ก็ซัดมันเกือบเดี้ยง!”
“สุดท้ายอาวุโสหลี่อันก็เข้าข้างหยางหวู่ไม่น้อย…แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ จะอย่างไรหยางหวู่ก็เป็นบุตรชายของสหายสนิททั้งคน…”
…
ผู้คนที่คืนสติ ก็เริ่มพูดคุยกันดังระงม ความเงียบบริเวณแท่นบูชาเต่าทมิฬหายไปไม่มีเหลือ
และตอนนี้ ยามทุกคนมองไปที่หลี่อันอีกครั้ง ในแววตายังเผยความหวาดกลัวออกมา
ตอนที่หลี่อันปรากฏกายครั้งแรก ทุกผู้คนคิดว่ามันเป็นคนซื่อตรงวางตัวเป็นกลาง
แต่ทว่าการกระทำต่อมาของหลี่อัน ก็ปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้นมาทันที…ว่าไม่ใช่อาวุโสเพลิงเงินของแท่นบูชาเต่าทมิฬทุกคน จะมีนิสัยซื่อตรงอย่างอาวุโสเถิงชาน!!
