‘มารดาของมัน…สารเลวหลี่อันทำข้าเกือบตาย! ตัวอุบาทว์นี่ข้าไม่เคยมีเรื่องราวอะไรกับมันแท้ๆ แต่มันอาศัยเรื่องบาดหมางเล็กน้อยระหว่างข้ากับหยางหวู่ กลับคิดลงมือทำร้ายข้าจนตาย!’
ต้วนหลิงเทียนหันหน้าไปมองร่างหลี่อันอีกครั้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตจากต้วนหลิงเทียน หลี่อันเพียงเหลือบมองต้วนหลิงเทียนผ่านๆ จากนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก
ถึงแม้ร่างกายต้วนหลิงเทียนจะแข็งแกร่งเหนือคนธรรมดา แต่ในสายตาของมันต้วนหลิงเทียนก็ยังไม่ต่างอะไรจากมดที่มันจะเหยียบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้
และต้วนหลิงเทียนคงตกตายไปแล้วด้วยซ้ำ หากเถิงชานไม่ยื่นมือเข้ามาสอด
“หลี่อัน…”
เมื่อเห็นหลี่อันไม่ได้แยแสอะไรในชีวิตเขาแม้แต่น้อย ต้วนหลิงเทียนที่เดิมก็โกรธแค้นอยู่แล้ว พลันบังเกิดความเคียดแค้นชิงชังหลี่อันเข้ากระดูกดำ!
หากตอนนี้พลังฝึกปรือเขาเหนือกว่าหลี่อันล่ะก็ แม้จะเสี่ยงกับการล่วงเกินลัทธิบูชาไฟและถูกตามล่า เขาก็จะลงมือฆ่าหลี่อันทันที แล้วค่อยรีบหลบหนีไปแปลงโฉมเสีย!
อย่างไรก็ตามตอนนี้ต่อให้เขาใช้ออกด้วยทุกสิ่ง ลงมือยิงกระบวนท่าสังหารด้วยกระบี่นิลสวรรค์ เขาก็ไม่อาจฆ่าหลี่อันได้…
เช่นนั้นแล้วเขาทำได้แค่อดทน…กล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้!
ลูกผู้ชายล้างแค้นสิบปีไม่สาย! ขุนเขาเขียวยังอยู่ใยต้องกลัวไร้ฟืนไฟ!!
“น้องหลิงเทียน เจ้าเป็นอันใดมากหรือไม่?!”
