หลี่อันกล่าวคำตอบรับอย่างเห็นด้วยทันที “ว่าแต่เจ้าคิดท้าทายผู้ใดประลองเป็นตายเล่า?”
ขณะที่หลี่อันกล่าวถาม หยางหวู่ก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนทันที “ไอ้สวะ! เจ้ากล้าประลองเป็นตายกับข้า หยางหวู่ หรือไม่?”
ถึงแม้หลายคนจะเดาได้แต่แรกว่าคนที่หยางหวู่คิดท้าประลองเป็นตายไม่พ้นต้วนหลิงเทียน แต่ไม่คิดเลยว่ามันยังจะใช้วาจาด่าทอผู้อื่นว่า ‘สวะ’ เพื่อยั่วโมโหให้ต้วนหลิงเทียนรับคำท้าแบบนี้…
จังหวะนี้พวกมันอดไม่ได้ที่จะก่นด่าออกมาดังๆแล้วจริงๆ “หน้าด้านนัก! เจ้าหยางหวู่นี่มันไม่มียางอายเลยรึยังไง?!”
“ใต้หล้าไฉนมีตัวหน้าหนาไร้ยางอายพรรค์นี้ได้?”
“วิชาป้องกันสำนักใดกัน ถึงทำให้หนังหน้ามันทนทานปานฝาบ้านเช่นนี้?”
หลายคนเลือกจะด่าทอตรงๆ หลายคนเลือกจะกล่าวเสียดสี แต่ทั้งหมดล้วนพุ่งเป้าไปที่หยางหวู่ทั้งสิ้น
“น้องหลิงเทียนเจ้ามิต้องไปฟังวาจาเหลวไหลของมัน! ตัวอุบาทว์พรรค์นี้มันก็ได้แต่กล้าท้าประลองเป็นตายกับเจ้ายามเจ้าบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น!”
กู่ลี่เร่งกล่าวเตือนต้วนหลิงเทียนทันที
“เจ้ารีบรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าก่อนเถอะ…อาการบาดเจ็บของเจ้ามิจำเป็นต้องหายดี เพียงฟื้นฟูให้มีเรี่ยวแรงกลับมาไม่กี่ส่วน เจ้าคิดฆ่ามันก็นับว่าง่ายดายไม่ต่างตัดหญ้าฆ่าไก่!”
จู้ลู่ฉีกล่าว
