“มารดามันเถอะ…หยางหวู่ผู้นี้ช่างไร้ยางอายได้อุบาทว์ยิ่ง”
จังหวะนี้หลายคนอดไม่ได้ที่จะกระซิบออกมาด้วยความรังเกียจ
เรียกว่าหากคำก่นด่าบริภาษฆ่าคนได้ ให้หยางหวู่มีสิบชีวิตก็คงไม่พอตาย!
อยู่ๆหยางหวู่ก็กล่าวร้องขอให้หลี่อันเป็นสักขีพยานในการประลองเป็นตายแบบนี้…ไม่ต้องบอกพวกมันก็รู้ว่าเป้าหมายของหยางหวู่ ก็คือต้วนหลิงเทียนที่ถูกหลี่อันซัดจนจะตายแหล่มิตายแหล่…!
“ไร้ยางอาย! ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!!”
“อย่าได้บอกข้าว่าหยางหวู่มันกล้าคิดฆ่าคนอย่างหน้าด้านๆ ท้าประลองเป็นตายอย่างอยุติธรรมเช่นนี้จริงๆ?”
“พวกเจ้าอย่าพึ่งกังวลไป! เรื่องราวยังไม่ใช่ว่าจะแน่…ถึงแม้หยางหวู่มันคิดท้าประลองเป็นตายจริง แต่มันก็ต้องรอฟังคำตอบรับของอีกฝ่ายก่อน! หากเจ้านั่นปฏิเสธคำท้าของมันอย่าว่าแต่หยางหวู่เลย กระทั่งอาวุโสหลี่อันก็ไม่อาจแตะต้องเจ้าหนุ่มชุดม่วงได้!!”
……
คนที่มารวมตัวในพื้นที่แท่นบูชาเต่าทมิฬหลายคน ไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะบ้าจี้รับคำท้าประลองเป็นตายจากหยางหวู่!
ในสายตาของพวกมัน
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ยามสมบูรณ์พร้อมต้วนหลิงเทียนจะเป็นคู่ต่อสู้หยางหวู่ได้หรือไม่ มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนได้รับบาดเจ็บสาหัสจนยืนแทบไม่อยู่ ย่อมไม่มีวันตอบรับคำท้าของหยางหวู่เด็ดขาด เว้นแต่จะเบื่อชีวิตคิดหาที่ตายเอง…
“หืม? คิดให้ข้าเป็นสักขีพยานงั้นหรือ? ย่อมได้!”
