หลังจากที่ทั้ง 3 เหินร่างขึ้นฟ้า ก็มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะหยุดหันไปมองแม้แต่ครั้งเดียว
“โชคดีนักที่ชายชรานั่นเพียงแค่ตรวจสอบแหวนพื้นที่และลอบจับตาดูพวกเรา ไม่สั่งให้พวกเรากล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า ไม่งั้นพวกเราทุกคนต้องตายแน่!”
ระหว่างเดินทาง กู่ลี่อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกว่าตัวเองโชคดีนัก
“มิผิด”
จูลู่ฉีก็เห็นด้วยอย่างยิ่งหลังได้ยินคำของกู่ลี่ สังเกตให้ดีตอนนี้แผ่นหลังมันถึงกับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
“อย่างไรก็ตามข้าเกรงว่ากระทั่งหลับมันยังคงไม่อาจฝันถึง ว่าพวกเราจะฉวยโอกาสลงมือตอนที่มันละเลยความระวังช่วงที่มันไม่ได้เฝ้าจับตาสวนยา นอกจากนี้มันคงไม่อาจคิดคาดจินตนาการได้ว่าน้องหลิงเทียนมีวิธีตรวจจับสำนึกเทวะของมันที่ลอบจับตามองพวกเรา กระทั่งยังคงไม่อาจคิดได้ว่าพวกเราจะเสแสร้งเล่นละครในเวลาอันเหมาะสมเช่นนั้น…”
กู่ลี่กล่าวออกขณะหันไปมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาชื่นชม
“ถูกแล้ว”
จูลู่ฉีพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
จนถึงตอนนี้มันเองก็ยังไม่ทราบจริงๆว่าที่แท้ต้วนหลิงเทียนทำอย่างไรกันแน่ถึงสามารถตรวจจับสำนึกเทวะของอีกฝ่ายได้ว่าจับตาดูอยู่หรือไม่ได้ดูอยู่…
ต้องทราบด้วยว่าแม้พลังฝึกปรือของมันจะอยู่เหนือกว่าต้วนหลิงเทียน กระทั่งมันยังมั่นใจว่าพลังฝีมือเหนือล้ำกว่าต้วนหลิงเทียน ก็ยังไม่อาจจับสัมผัสสำนึกเทวะของเจ้าของสวนสมุนไพรได้เลย…
