ทว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้กล่าวออกถึงเรื่องนี้ กู่ลี่กับจูลู่ฉีเองก็ไม่คิดจะถาม
สุดท้ายแล้วทุกคนล้วนมีความลับส่วนตัว…
ได้ฟังบทสนทนาระหว่างกู่ลี่กับจูลู่ฉี เหงื่อกาฬต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะไหลโจ๊กชุ่มโชกไปทั้งแผ่นหลัง เพราะที่ทั้งคู่กล่าวคือปัญหาที่เขากังวลและคิดไม่ตกแต่แรก…
“ผู้เฒ่าหั่ว ไฉนท่านถึงได้มั่นใจนักเล่า…ว่ามันจะไม่ใช้ให้พวกเรากล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามผู้เฒ่าหั่วออกมา
ก่อนหน้านี้เขาก็ถามผู้เฒ่าหั่วแล้ว ว่าหากเจ้าของสวนสมุนไพรให้กล่าวคำสาบานขึ้นมาจะทำอย่างไร ทว่าเป็นผู้เฒ่าหั่วที่กล่าวบอกออกมาอย่างมั่นใจ ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางให้พวกเขากล่าวคำสาบานแน่ และนั่นจะทำให้แผนการดำเนินไปอย่างราบรื่น…
ถึงแม้จะยังรู้สึกไม่สบายใจและกังวลถึงเรื่องนี้มาตลอด แต่สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็เลือกที่จะเสี่ยง!
พอสามารถดำเนินตามแผนได้สำเร็จ ชนะเดิมพันออกจากสวนสมุนไพรมาได้…
ทำให้เขามีความสุขความยินดีนัก กระทั่งลืมเรื่องราวความกังวลก่อนหน้าออกไปหมดสิ้น…
แต่ตอนนี้พอได้ยินกู่ลี่กับจูลู่ฉีสนทนากัน เขาจึงฉุกคิดขึ้นมาได้อีกครั้ง เลยอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามผู้เฒ่าหั่วออกมา
“เป็นเพราะความคิดอันคุ้นชิน…”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าว
“ความคิดอันคุ้นชิน?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยความสงสัย
