“มิผิด เป็นความคิดอันคุ้นชินของยอดฝีมือ! ในสายตาเจ้าของสวนสมุนไพร พวกเจ้าทั้ง 3 ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากมด มันอยากรู้อะไรจากพวกเจ้า มันย่อมมีวิธีการของมันเองไหนเลยจำต้องพึ่งพาคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า?”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวอธิบายให้เขาฟัง ทั้งยกตัวอย่าง “เจ้าลองคิดดูเอาเถอะ หากเจ้าย้อนกลับไปทวีปมนุษย์แล้วคิดเค้นความอันใดจากพวกมัน เจ้าจะใช้ให้พวกมันกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าหรือไม่? แล้วเจ้าใช่รู้สึกเสียหน้าหรือไม่หากต้องใช้วิธีเช่นนี้เค้นความจากพวกมัน?”
ต้วนหลิงเทียนได้ยินวาจานี้ก็ถึงกับเงียบไปพักหนึ่ง
ครู่ต่อมาพอเขานึกว่าหากตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเจ้าของสวนสมุนไพรจริง และต้องมาเค้นความจากมด 3 ตัว…ไม่แคล้วเขาก็จะใช้พลังวิธีของตัวเองตามจิตใต้สำนึก แทนที่จะใช้ให้พวกมันกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า
“มันคงคิดไม่ถึงว่าข้าจะมีท่านผู้เฒ่าหั่วคอยช่วยเหลือ…ไม่งั้นมันคงต้องเสียใจกับการกระทำของมันแน่!”
เมื่อดึงสติกลับจากความคิดที่ล่องลอย มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็รู้แล้วว่าความคิดอันคุ้นชินของยอดฝีมือคืออะไร มันไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าอัตตาและถวามถือดีอย่างหน้ามืดตามัวในตัวเองแม้แต่น้อย!
“นอกจากนี้คนทั่วไป ไหนเลยจะทราบได้ว่าเจ้ามีของอย่างเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติไว้เก็บสิ่งของ”
ผู้เฒ่าหั่วกัวเราะออกมาดังร่า
