“ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม คราวนี้พวกเราพ้นเคราะห์เพราะท่านผู้เฒ่าหั่วคนเดียว…ต้องขอบคุณท่านแล้วผู้เฒ่าหั่ว!”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวขอบคุณผู้เฒ่าหั่วจากใจจริง
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเป็นเจ้าของเจดีย์หลิงหลง 7สมบัติ และผู้เฒ่าหั่วก็เป็นผู้ที่ตกอยู่ในอำนาจสะกดของเจดีย์ กล่าวได้ว่าเขาเป็นเจ้านายของผู้เฒ่าหั่ว…แต่เขาก็ไม่เคยปฏิบัติต่อผู้เฒ่าหั่วในฐานะบริวารแม้แต่น้อย ยังยึดถือผู้เฒ่าหั่วเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งมาโดยตลอด
และปรากฏว่าเขากระทำได้ถูกต้องแล้ว
อย่างน้อยๆผู้เฒ่าหั่วก็พยายามช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่ ไม่มีปิดซ่อนอะไร
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนและพวกมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกไปได้ราวๆ 10 วัน ซุนยิงที่มุ่งหน้าลงใต้ไปด้วยความเร็วสูงสุดกลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยของหัวขโมยใดๆ
“พลังฝีมือของเจ้าหัวขโมยนั่นมันมิได้ด้อยไปกว่าข้างั้นหรือ?”
ซุนยิงมองไปยังขอบฟ้าว่างเปล่าและผืนดินรกร้างไร้ผู้คนด้านล่างอย่างเลื่อนลอย สีหน้าแลดูบิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก!
หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพักมันก็คิดว่าเรื่องนี้แทบเป็นไปไม่ได้เลย
ทั่วทั้งดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าแห่งนี้ หากวัดกันในแง่ของพลังฝีมือแล้วมีเพียงแค่ 200 กว่าคนเท่านั้นที่ร้ายกาจเหนือมัน…
ทว่าคนที่พลังฝีมือสูงส่งเหล่านั้น ไหนเลยจะประพฤติตัวต่ำตมเป็นหัวขโมย?
