ได้ยินคำกล่าวของต้วนหลิงเทียน กู่ลี่พลันเร่งกล่าวเสริมออกมา “ถูกแล้วท่านผู้อาวุโส หลังจากพวกเราพบว่าสถานที่แห่งนี้สมควรเป็นสวนสมุนไพรที่มีเจ้าของ พวกเราก็คิดจากไปทันที เพราะพวกเราไม่คิดสร้างปัญหาอันใดให้ท่าน เช่นนั้นหวังว่าท่านผู้อาวุโสจักเข้าใจว่าพวกเรามิได้เจตนาบุกรุก โปรดเมตตาปล่อยพวกเราจากไปสักครั้งเถอะ”
ถึงแม้จูลู่ฉีจะไม่ได้กล่าวคำใด แต่ในใจก็กระตือรือร้นรอฟังคำตอบไม่น้อย
ไม่ใช่ว่ามันไม่อยากพูด แต่สิ่งที่มันจะพูดต้วนหลิงเทียนกับกู่ลี่พูดออกไปหมดแล้ว
อย่างไรก็ตาม ผ่านไปพักหนึ่งกลับไร้เสียงตอบกลับอะไร…
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนกับกู่ลี่และจูลู่ฉีได้แต่หันมองหน้าสบตากัน ยังเห็นแววตาขื่นขมจนปัญญาของอีกฝ่ายชัดเจน
ยอดฝีมือผู้นี้แม้จะยังไม่ทันปรากฏตัวออกมา ก็สามารถทำให้ทุกคนตกอยู่ในสภาพอนาถแบบนี้ได้แล้ว มากพอจะบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะเอาชนะได้ง่ายๆ
‘ยอดฝีมือระดับนี้ เกรงว่าต่อให้ข้าใช้กระบี่นิลสวรรค์ด้วยพลังทั้งหมด ก็ไม่น่าจะทำอะไรมันได้…’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
“ที่แท้พวกเจ้ามาจากภูมิภาคเบื้องล่างเช่นนั้นรึ?”
เสียงชราดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเชิงถามไถ่
