“ถูกแล้วท่านผู้อาวุโส! พวกเรามาจากภูมิภาคเบื้องล่างจริงๆ ข่ายอาคมเคลื่อนย้ายข้ามภูมิภาคสุ่มส่งพวกเราให้ปรากฏตัวที่นี่…พวกเราถึงได้มาปรากฏตัวในสวนสมุนไพรของท่านได้อย่างไรเล่า! หาไม่แล้วด้วยพลังฝีมือเลิศล้ำของท่าน ไหนเลยจะไม่รู้ว่าพวกเราบุกรุกเข้ามา?”
กู่ลี่กล่าวตอบออกไปทันที ในวาจายังแฝงความยกยอไว้หลายส่วน
“เอาล่ะ ในเมื่อพวกเจ้าไม่ตั้งใจจะบุกรุกสวนสมุนไพรของข้า เช่นนั้นข้าก็จะเมตตาไว้ชีวิตพวกเจ้าสักครั้ง”
เสียงชราดังขึ้นอีกครั้ง และรอบนี้ก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนกับอีก 2 คนลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกในใจทันที
เพราะด้วยพลังฝีมือของอีกฝ่าย เกรงว่าหากต้องการคงฆ่าพวกเขาได้ง่ายดายเหมือนตัดหญ้าฆ่าไก่!
“เช่นนั้น…ท่านผู้อาวุโสพวกเราขอตัวลา”
ต้วนหลิงเทียนและอีก 2 คนเหินร่างขึ้นฟ้าอีกครั้ง กู่ลี่ยังประสานมือไว้ที่อกเพื่อคารวะ และไม่รอให้ยอดฝีมือตอบคำอะไรกู่ลี่ก็เหินร่างจากไปก่อนใครทันที
ปงงง!!
อย่างไรก็ตามเมื่อกู่ลี่พุ่งออกไปได้ไม่ทันไรมันก็ถูกพลังมหาศาลที่ไม่ทราบผุดโผล่มาจากที่ใดซัดจนร่วงตกฟ้าอีกครั้ง ทำให้มันรู้สึกมีโมโหขึ้นมาไม่น้อย “ท่านผู้อาวุโส! มิใช่ท่านกล่าวแล้วหรือว่าท่านเมตตาไว้ชีวิตพวกเรา…ด้วยพลังฝีมือสูงส่งของท่าน คงไม่คิดล้อพวกเราเล่นหรอกนะ?”
วาจาท้ายประโยคของกู่ลี่เผยน้ำเสียงไม่ยินยอมพร้อมใจเล็กน้อย
