“พวกเจ้านับว่าโง่งมมิรู้ว่าอะไรดีต่อตัวแล้วจริงๆ! พวกเจ้าพึ่งมาภูมิภาคเบื้องบนครั้งแรก…หากออกไปเดินเพ่นพ่านโดยไม่รู้ประสา สักวันก็มิพ้นถูกผู้อื่นฆ่าตาย…อยู่ทำงานในสวนสมุนไพรของข้าไม่เพียงแต่พวกเจ้าจักปลอดภัย กระทั่งสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะยังเลิศล้ำกว่าที่อื่นเป็นไหนๆ! มีผู้คนปรารถนาเข้ามาฝึกฝนบ่มเพาะในที่แห่งนี้ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ข้าล้วนปฏิเสธไปทั้งสิ้น!”
ทันใดนั้นเสียงชราพลันดังขึ้นอีกครั้ง หากแต่น้ำเสียงกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไม่มีอะไรมากไปกว่าคิดตบหัวแล้วลูบหลัง!
ได้ฟังประโยคก่อนหน้า ต้วนหลิงเทียนและคนอื่นชักสีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกเพราะต้องถูกใช้ให้มาเป็นคนสวน ไร้อิสระภาพ…
แต่พอได้ยินวาจาประโยคนี้ ทุกคนจึงค่อยสัมผัสพลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบให้ละเอียด ยังแผ่สำนึกเทวะออกไปนอกสวนสมุนไพร
ครู่ต่อมาทุกคนจึงตระหนักได้ว่า พลังวิญญาณฟ้าดินในสวนสมุนไพรแห่งนี้นับว่าหนาแน่นบริบูรณ์มากกว่าที่อื่นมากมายหลายเท่านัก!
ทั้งหมดเป็นเพราะทุกคนยังไม่เคยไปที่ไหนในภูมิภาคเบื้องบนนอกจากสวนสมุนไพรแห่งนี้ จึงพาลคิดว่าภูมิภาคเบื้องบนล้วนมีพลังวิญญาณฟ้าดินหนาแน่นขนาดนี้ทุกที่!
‘หืม?’
ต้วนหลิงเทียนที่ลองสัมผัสถึงพลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบยังค้นพบได้ในเวลาอันสั้นเช่นกัน ว่าไม่เพียงในสวนสมุนไพรแห่งนี้จะมีพลังวิญญาณฟ้าดินหนาแน่นกว่าที่อื่น แต่ยังมีสิ่งที่พิเศษกว่านั้น…
