“โอมเพี้ยง จิตวิญญาณฟ้ าดิน โปรดอานวยพรให้สมบัติออกมา ด้วยเถิด……”
เมิ่งจิงดูจะหันพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สองมือพนมหากัน ปากพึมพาไหว้ ปลก ๆ เดี๋ยวซ ้ายเดี๋ยวขวา
เจียงผิงอันมองนางด้วยสายตาพิกล “นี่เจ้าทาอะไรอยู่?”
“อวยพรเจ้าน่ะสิ! เจ้าพ่ายขึ้นมาจะเป็ นเช่นไร?”
เมิ่งจิงเมินเจียงผิงอัน หันไปพึมพาต่อ
เจียงผิงอันหัวเราะมิได้ ร ้องไห้ไม่ออก
แต่หัวใจของเขาตื้นตันไม่น้อย
นอกจากทาตัวเปิ่น ๆ ไปนิด ตื่นตูมไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ก็ยังเป็ น คนดีมาก
“คุณชาย ศิลาสิบก้อนนี้รวมทั้งสิ้นเจ็ดแสนสามหมื่นหิน วิญญาณขอรับ”
เจ้าหน้าที่พนันศิลาวางศิลาบนโต๊ะ และถามยิ้ม ๆ “จะจ่ายด้วย ป้ ายทองหรือหินวิญญาณดีขอรับ?”
“เสี่ยวจิง ฝากจ่ายให้หน่อย”
เจียงผิงอันไม่มีหินวิญญาณติดตัว สามแสนที่เขาได้มาครั้งก่อน บนเรือเหาะก็ยังอยู่ที่เมิ่งจิง
เมิ่งจิงกัดฟัน มอบถุงเก็บของให้อีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจ
ด้วยเงินเจ็ดแสนสามหมื่นนี้ จ้างยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรก กาเนิดมาคุ้มกันเขาได้ตั้งหนึ่งปี
แต่เจียงผิงอันใช ้มันซื้อหินแย่ ๆ พวกนี้
ยิ่งนางคิด ยิ่งไม่เต็มใจ
เมิ่งจิงหันไปแยกเขี้ยวน้อย ๆ ใส่เจียงผิงอัน “หากครั้งนี้ผ่าไม่เจอ สมบัติ ข้าจะดื่มเลือดเจ้าหมดตัวแน่!”
