จังหวะนี้ในใจต้วนหลิงเทียนพลันบังเกิดสังหรณ์อัปมงคลประการหนึ่งขึ้นมา
แม้ไม่ทราบว่าไฉนบิดาถึงให้เขาย้อนกลับไปพบหลังเสร็จเรื่อง แต่หลังจากจัดการเรื่องราวที่พักให้ป๋ายลี่หงกับทุกคนเสร็จแล้วเขาก็ย้อนกลับมาตามคำของบิดา
“ท่านพ่อให้ข้ากลับมาแบบนี้…ที่แท้มีเรื่องอะไรกันแน่?”
เมื่อกลับมาถึงห้องโถงหลักอีกครั้ง ต้วนหลิงเทียนก็เปิดประตูเห็นภูผากล่าวถามบิดาไปด้วยความสนใจ
และตอนนี้ในห้องโถงหลักก็เหลือเพียงพ่อลูก 2 คนเท่านั้น
“เทียนเอ๋อ…พ่อได้ยินข่าวที่มิค่อยจะสู้ดีของเค่อเอ๋อและหลานสาว…”
ต้วนหรูเฟิงกล่าวออกด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“เค่อเอ๋อ? หลานสาว?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงทันใดเมื่อได้ยินคำของต้วนหรูเฟิง ลมหายใจยังถี่รัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้นกับเค่อเอ๋อ!? นอกจากนั้น…ข้ามีลูกสาวแล้วหรือ…ท่านพ่อรีบบอกข้าเถอะที่แท้เกิดเรื่องอะไรกับพวกนางกันแน่!?!”
จากวาจาที่บิดากล่าวออก ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ทันทีว่าลูกในท้องของเค่อเอ๋อคลอดออกมาเป็นผู้หญิง
อย่างไรก็ตามตอนนี้เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น…ที่สำคัญที่สุดคือกำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับเค่อเอ๋อและลูกสาวของเขากันแน่!
“เทียนเอ๋อเจ้าใจเย็นลงก่อน ในตอนนี้เค่อเอ๋อกับลูกยังปลอดภัยดี…”
ต้วนหรูเฟิงกล่าวออกมาอีกครั้ง
“ในตอนนี้?”
คิ้วต้วนหลิงเทียนขมวดยู่เป็นปมทันใด “ท่านพ่อ ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอะไร!?”
