เฟิ่งหวู่เต้าเผยความลังเล
“ลุงเฟิ่ง ตอนนี้เกรงว่าเรื่องราวของข้าคงแพร่กระจายไปทั่วภูมิภาคเบื้องล่างแล้ว…หากท่านเป็นเทียนหวู่ ท่านจะทำอย่างไรหลังได้ยินเรื่องของข้า?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
“แน่นอนว่าต้องไปตำหนักเมฆาครามเพื่อตามหาเจ้า…ตกลง! ข้าจะไปตำหนักเมฆาครามกับเจ้า!”
เฟิ่งหวู่เต้าที่ยังลังเลสองจิตสองใจ พอได้ยินคำถามนี้ของต้วนหลิงเทียนชี้แนะ มันก็ตาสว่างทันที!
สำหรับฉงเฉวียนกับโฉดคลุมทองนั้นต้วนหลิงเทียนไม่จำเป็นต้องถาม เพราะเขารู้ดีว่าเขาอยู่ไหนทั้งคู่ล้วนอยากอยู่ที่นั่นทั้งสิ้น ส่วนครูอย่างซื่อหม่าฉางฟง ก็ยินดีติดตามเขาไปอยู่แล้ว
“เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย งั้นไปร่ำลาผู้นำตระกูลซือถูให้เป็นเรื่องราวกับข้าเลยดีหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนถามออกมาอีกครั้ง คิดพาป๋ายลี่หงและคนอื่นๆไปลาผู้นำตระกูลซือถู
“ได้!”
เมื่อได้ยินคำตอบของป๋ายลี่หงและคนอื่นๆว่าไม่ขัดข้องอะไร เขาก็พาทั้งหมดไปยังเรือนที่พักของผู้นำตระกูลซือถูทันที
ไม่นานก็ได้พบคน พ่อลูกตระกูลซือถูหน้าตายังแลดูไม่เปลี่ยน
ต้วนหลิงเทียนกล่าวขอบคุณผู้นำซือถูจากใจ เพราะเขาได้พึ่งพาอาศัยตระกูลซือถูไม่น้อย
อย่างไรก็ตามการพบกับผู้นำซือถูครั้งนี้ความสบายๆเหมือนครั้งในอดีตก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป อีกฝ่ายยังคล้ายจะกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขาไปแล้ว
