และก่อนที่พวกมันจะทันได้ตอบสนองเรื่องราว ในสายตากลับปรากฏร่าง 3 ร่างขึ้นปานภูตผี…เป็นร่าง 2 ร่างยืนเคียงกัน โดยหนึ่งในนั้นกำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง
ร่าง 2 ร่างที่ยืนเคียงกันเป็นคนที่พวกมันคุ้นเคยดี
“ศิษย์น้อง!”
“เสี่ยวเทียน!”
“ต้วนหลิงเทียน!”
“เจ้าต้วน!!”
“นายน้อย!”
“เจ้านาย!”
เมื่อเห็นร่างชายหนุ่มที่อยู่ๆก็ปรากฏกายขึ้นมาชัดถนัดตา สองตาทุกคนถึงกับเบิกโพลงส่องประกายขึ้นมาด้วยความประหลาดใจทันที
พวกมันไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่าคนที่พวกมันกำลังเป็นห่วง และพึ่งจะโล่งใจเพราะได้รับทราบข่าวว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดีอยู่ จะมาผุดโผล่ขึ้นตรงหน้าเช่นนี้!
ได้ยินข่าวว่าต้วนหลิงเทียนปลอดภัยไร้เรื่องราว กับการได้เห็นกับตาว่าต้วนหลิงเทียนปลอดภัยไร้เรื่องราวเป็นอะไรที่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!
“ทุกคนสบายดีนะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้เองลี่เฟยที่อุ้มเด็กชายตัวน้อยอายุราวๆ 6-7 ขวบอยู่ ก็พยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้ป๋ายลี่หงเป็นการทักทาย
ทุกคนนอกจากป๋ายลี่หง นางรู้จักดีแล้ว
“ต้วนหลิงเทียน…เจ้าพบแม่นางลี่เฟยได้อย่างไร?”
หนานกงยี่ที่เห็นลี่เฟยยืนข้างต้วนหลิงเทียนแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ
