“ด้วยไหวพริบของนายน้อย ข้าเชื่อมั่นว่านายน้อยต้องปลอดภัยแน่!”
…
หลายคนกล่าวออกมาด้วยความกังวล
พอคิดถึงสถานการณ์ดังกล่าวแล้ว ทุกคนอดไม่ได้ที่จะห่วงต้วนหลิงเทียนขึ้นมา
ไม่กี่วันหลังจากนั้นทุกคนก็ยังคงรับรองแขกที่มามอบของขวัญหมายผูกไมตรี ไปตามเรื่องราว
ทว่าไม่นานก็มีอีกข่าวหนึ่งแพร่มาถึง ทำให้ทั้งหมดได้รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในแดนไกลอีกครั้ง และข่าวนี้ยังพาลให้ทุกคนอดตื่นตระหนกไปเสียไม่ได้!
“ยอดฝีมือจากภูมิภาคเบื้องบนกลับบุกไปตำหนักเมฆาครามเพื่อชิงตราผนึกมารจากต้วนหลิงเทียนจริงๆ! เช่นนั้นต้วนหลิงเทียนจักเป็นอันใดมากหรือไม่?”
สิ่งที่พวกมันกังวลที่สุดกลับเกิดขึ้นแล้วจริงๆ
“เห็นว่ามิเป็นไร…ขอแค่ยังปลอดภัยดีอยู่ก็ดีแล้ว!”
อย่างไรก็ตามเมื่อพวกมันได้รับทราบรายละเอียดที่เหลือ ว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้เป็นอะไร พวกมันก็ระบายลมหายใจกันอย่างโล่งอก
เทียบกับตราผนึกมารที่เป็นสิ่งของแล้ว พวกมันห่วงก็แต่ความปลอดภัยของต้วนหลิงเทียน
“พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ?”
ในขณะที่ป๋ายลี่หงและคนอื่นๆกำลังระบายลมหายใจอย่างโล่งอกหลังได้รับทราบข่าวเรื่องราวทั้งหมดนั้นเอง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนี้ยังคล้ายดังขึ้นมาจากทุกทั่วสารทิศ ยากที่จะจำแนกทิศทางได้…
หากแต่เพียงได้ยินเสียงนี้ พวกมันก็บอกได้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร!
