ต่างจากพวกเฉินเฉ่าช่วยนัก ป๋ายลี่หงกลับเป็นกังวลถึงเรื่องความปลอดภัยของต้วนหลิงเทียน “เพราะการทำตามสัญญา 5 ปีคราวนี้ ศิษย์น้องถึงได้เปิดเผยตัวตนออกมาในฐานะผู้ถือครองตราผนึกมาร หากเป็นแค่ยอดฝีมือในภูมิภาคเบื้องล่างคงมิมีปัญหาอันใด แต่ข้ากลัวว่าตอนนี้กระทั่งยอดฝีมือจากภูมิภาคเบื้องบนก็คงล่วงรู้แล้ว…”
“จะอย่างไรตราผนึกมารนั่นก็เป็นยอดศาสตราเซียน…ยอดฝีมือภูมิภาคเบื้องบนย่อมมิอาจต้านทานอำนาจล่อลวงของมันได้ ต่อให้ตำหนักเมฆาครามร้ายกาจปานใด ยังจะปกป้องตราผนึกมารของศิษย์น้องได้หรือ…”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้สีหน้าของป๋ายลี่หงก็กลายเป็นเคร่งเครียดทันที
ได้ยินคำกล่าวของป๋ายลี่หง ทุกคนในห้องไม่เว้นเฟิ่งหวู่เต้าก็ชักสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาทันที
ไม่คิดก็แล้วไป แต่พอฉุกคิดขึ้นมาเพราะวาจาของป๋ายลี่หง บรรยากาศในห้องก็กลายเป็นอึมครึมทันที
“ข้าเองก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย พอได้ยินอาวุโสป๋ายลี่กล่าว เจ้าต้วนอาจตกอยู่ในอันตรายจริงๆ”
“หากยอดฝีมือจากภูมิภาคเบื้องบนมาชิงตราผนึกมารจริง แล้วเจ้าต้วนส่งให้แต่โดยดีมันก็ดีไป…แต่คนอย่างเจ้าต้วนหรือจะยินยอมมอบให้โดยดี? ข้ากลัวว่ามันจะไม่ยอมส่งของกระทั่งแข็งข้อต่อต้าน จนทำให้ยอดฝีมือมีโมโหฆ่าคนชิงของเอาได้”
“ต้วนหลิงเทียนเป็นคนฉลาด ข้าเชื่อว่าเขาต้องคิดถึงเรื่องนี้ได้แน่…หวังว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถหนีไปได้ทัน ก่อนที่ยอดฝีมือจากภูมิภาคเบื้องบนจะมาเยือน”
