อันที่จริงในวันที่นิกายหลิงเทียนล่มสลาย พวกมันในห้องนี้ก็เกือบตายทุกคน! ยังดีว่าด้วยความที่พวกมันสนิทกับต้วนหลิงเทียนที่สุด จึงพักอยู่ในพื้นที่ๆแยกออกไปอย่างสันโดษ ทำให้มีเวลาหลบหนีมากกว่าผู้อื่น!
“สารเลวตี้จิ่วนั่น จวบจนวินาทีสุดท้ายก่อนตายตกมันก็คงคิดมิถึง…ว่าหลังจากผ่านไปแค่ 5 ปี แต่ชายหนุ่มที่ราวกับมดปลวกในสายตาของมันวันนั้น จักเป็นผู้ลงมือจบชีวิตสุนัขของมัน!”
ลูกตาฉงเฉียนทอประกายเจิดจ้า กล่าวออกด้วยน้ำเสียงสะใจ
สิ้นคำฉงเฉวียนสีหน้าของทุกผู้คนในห้องก็เผยความสะใจออกมาเช่นกัน
“ถึงเรื่องที่พรสวรรค์ของเจ้าต้วนมันอยู่เหนือสามัญสำนึกผู้คนจะกลายเป็นเรื่องปกติแล้วก็จริง…แต่เรื่องฆ่าตี้จิ่วได้แบบนี้ ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
หนานกงยี่หัวเราะออกมาอย่างสะใจเช่นกัน
“อะไร? เจ้าไม่คิดว่าที่ทุกคนทยอยกันมาประเคนมอบ ‘ของขวัญ’ ทั้งคอยเอาอกเอาใจเจ้า เพราะเจ้าต้วนน่าเบื่อแล้วรึไง?”
เฉินเฉ่าช่วยกล่าวล้อเล่นออกมา หนานกงยี่ก็เพียงตอบรับด้วยการถลึงตามองอย่างดุร้าย
“ว่าแต่ศิษย์น้องจักตกอยู่ในอันตรายหรือไม่?”
