“นั่นน่ะสิ ข้าเองก็ไม่เห็นจะเคยได้ยินเจ้าต้วนมันบอกเลย ว่าบิดาของมันเป็นถึงจ้าวตำหนักเมฆาคราม…”
เฉินเฉ่าช่วยเผยยิ้มขื่นขมออกมา ก่อนจะรินสุราแล้วยกซดหมดจอกปานน้ำเปล่า
“บางทีต้วนหลิงเทียนคงมิรู้ว่าบิดาคือจ้าวตำหนักเมฆาคราม ก่อนหน้านี้พวกเจ้ามิได้ยินหรือ…หนึ่งในเหตุผลการมาดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าของต้วนหลิงเทียนคือตามหาบิดามารดา?”
หนานกงเฉินกล่าวเสียงเรียบ หนานกงยี่ได้ยินก็กล่าวต่อทันที “นั่นสินะ…ข้าล่ะอยากรู้จริงๆว่าตอนที่เจ้าต้วนมันรู้ว่าที่แท้บิดาเป็นถึงจ้าวตำหนักเมฆาคราม มันจะทำหน้าอย่างไร! อย่างไรเสียตำหนักเมฆาครามก็ไม่ใช่ขุมพลังไก่กา แต่เป็นถึง 1 ใน 2 ขุมพลังกึ่งชั้น 3 ที่ร้ายกาจที่สุด!!”
“จะว่าไป…เสี่ยวเทียนฆ่าตี้จิ่วได้แล้วเช่นนี้ นับว่าได้ล้างแค้นให้คนนิกายหลิงเทียนที่ตกตายบนเกาะป้านเยว่ได้สำเร็จ! อันที่จริงวันนั้นพวกเราก็เกือบตกตายด้วยน้ำมือตี้จิ่วแล้ว…”
เฟิ่งหวู่เต้ากล่าวจบ ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
สิ้นคำของเฟิ่งหวู่เต้า ทุกคนกลายเป็นเงียบลงทันที
ต้วนหลิงเทียนทำตามสัญญา 5 ปี และสามารถสังหารตี้จิ่วลงได้แบบนี้ ถือเป็นการล้างแค้นตี้จิ่วที่ทั้งทำลายและฆ่าล้างคนของนิกายหลิงเทียนบนเกาะป้านเยว่ได้สำเร็จ!
