แต่จะอย่างไรก็ตาม เมื่อได้ฟังว่าชายวัยกลางคนที่มาชิงตราผนึกมารไปจากเขาผู้นั้นจากไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งอก
ไม่ต้องกล่าวใดให้มาก การที่ชายวัยกลางคนจากไปเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าตำหนักเมฆาครามเองก็รอดพ้นหายนะไปแล้ว!
ส่วนเรื่องลงมือแก้แค้นอะไรทำนองนั้น ตอนนี้เขายังไร้สามารถ!
ต่อให้เพลิงโทสะในใจเจียนปะทุระเบิดออกมาเผาผลาญเพียงใด แต่เขาก็ทำได้แค่กล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้เท่านั้น
เพราะเขารู้ตัวดี กระทั่งต้านรับอีกฝ่ายให้ได้สักท่ายังไม่มีปัญญา ยังนับประสาอะไรกับฆ่ามันล้างแค้น?
“จ้าวตำหนักต้วน…นี่หรือต้วนหลิงเทียนบุตรชายของท่าน?”
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใด ชายชราที่ลอยร่างกลางหาวโรยตัวลงมา ทั้งมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาสนใจ
ต้วนหรูเฟิงพยักหน้าให้ชายชราคราหนึ่ง ค่อยกล่าวแนะนำต้วนหลิงเทียน “เทียนเอ๋อนี่คืออาวุโสหลิว ผู้สังเกตการณ์ภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า”
ผู้สังเกตการณ์
ได้ยินคำแนะนำของต้วนหรูเฟิง ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เพราะไม่คิดไม่ฝันเลยว่าผู้สังเกตการณ์ภูมิภาคเบื้องล่างจะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่
“อาวุโสหลิว”
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนก็ยังทักทายอีกฝ่ายด้วยมารยาทที่ดี
