ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะอึ้งเมื่อได้ยินคำขอของถงจ้ง
ในสายตาเขาแม้ถงจ้งจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังมีพลังฝีมืออยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุดเท่านั้น
บางทีถงจ้งอาจเอาชนะเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุดในภูมิภาคเบื้องล่าง กระทั่งเอาชนะยอดฝีมือเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุดที่ร้ายกาจที่สุดในเผ่าพันธุ์มังกรได้…แต่ถ้าให้ถงจ้งไปปะทะกับขอบเขตเซียนปฐพีขั้นต้นทั่วไป ก็ไม่อาจเอาชนะได้เลย
ด้วยเหตุนี้ต้วนหลิงเทียนจึงคิดว่าถงจ้งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแม้แต่น้อย
“ข้าผู้น้อยรู้ตัวดีว่ามิใช่คู่มือนายน้อย…อย่างไรก็ตามพอข้าน้อยได้ฟังท่านอาจารย์กล่าวเล่าถึงความเกรียงไกรของนายน้อย ว่าสามารถเอาชนะตี้จิ่วได้อย่างไร ข้าผู้น้อยจึงหวังว่าจะได้ประมือกับนายน้อยสักครา…เพราะลำพังตัวข้ายากที่จะทะลวงขอบเขตเซียนปฐพีได้! หากได้ประมือกับนายน้อยมิแน่ว่าข้าอาจได้แรงบันดาลใจแลเห็นหนทาง กระทั่งสามารถทะลวงด่านได้สำเร็จ!”
วาจาท้ายประโยคของถงจ้ง ก็ได้เฉลยออกมาหมดสิ้นว่าไฉนต้องการประลองชี้แนะกับต้วนหลิงเทียน
มันคิดใช้แรงกดดันจากการประมือกับต้วนหลิงเทียน บุกฝ่าไปยังขอบเขตเซียนปฐพี!
ถึงแม้ว่าอาจจะทำไม่สำเร็จ แต่พลาดเพราะลงมือทำไม่สำเร็จยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
“เอาล่ะ ในเมื่อนายกองถงตั้งใจเช่นนี้ ข้าจะร่วมมือด้วย”
พอได้ยินว่าที่แท้เป็นเพราะเรื่องอะไร ต้วนหลิงเทียนก็เห็นด้วยกับคำขอทันที
