สุดท้ายแล้วอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนนอก ในเมื่อเขาสามารถช่วยเหลืออีกฝ่ายได้ ไฉนจะต้องคิดเล็กคิดน้อย ปฏิเสธเรื่องเพียงเท่านี้ของอีกฝ่าย
“ขอบพระคุณนายน้อย!”
ถงจ้งรู้สึกยินดีหนักหนาที่ต้วนหลิงเทียนเห็นด้วย
“เอาล่ะ เจ้าเลือกสถานที่เถอะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวบอกถงจ้ง
ถงจ้งพยักหน้า ก่อนที่จะเลือกประลองกับต้วนหลิงเทียนทางตอนเหนือของทะเลสาบผานหลง ห่างจากตำหนักหลักไปราวๆ 10 ลี้
ถึงแม้การสนทนานี้ของถงจ้งกับต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้แพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง
แต่ด้วยในทะเลสาบผานหลงมีองครักษ์เกราะทมิฬลาดตระเวนตรวจตราความเรียบร้อยอยู่มากมาย พอเห็นทั้งคู่เหินร่างมาแบบนี้ ไหนเลยจะไม่บังเกิดความสนใจติดตามมาดูชม! และไหนเลยจะไม่อยากแบ่งปันเรื่องสนุกสนานกับสหาย!!
พลุสัญญาณเรียกระดมพลไม่ว่าจะกองหรือหมู่ ต่างจุดดังปุ้งปั้งเหนือทะเลสาบ องครักษ์เกราะทมิฬทั้งหลายก็เร่งรุดกันมาชมดูเป็นการใหญ่!
“เขาน่ะหรือ คือนายน้อยตำหนักเมฆาครามของพวกเรา?!”
สายตาของผู้ที่เร่งรุดมา ล้วนจับจ้องไปยังร่างต้วนหลิงเทียนตาเป็นมัน
ท่ามกลางสายตาเหล่านี้ มีทั้งประหลาดใจ ทั้งนับถือ ทั้งหวาดกลัว
แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะอาศัยอยู่ในตำหนักเมฆาครามมาพักหนึ่งแล้ว ทว่าด้วยความที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงปัญหาจากตราผนึกมาร เขาจึงไม่ได้แพร่งพรายฐานะออกไป
