ลี่เฟยยังกอดต้วนหลิงเทียนเอาไว้แน่นนัก คล้ายหวาดกลัวว่าห้วงเวลาเหล่านี้อาจหายไปได้ทุกเวลา
“ตัวเลวร้าย…เจ้าจะไปภูมิภาคเบื้องบนเมื่อไหร่หรือ?”
ไม่ทราบผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ ในที่สุดลี่เฟยก็กล่าวถามออกมาเสียงเบา
“อีกไม่นานแล้ว”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนทอประกายวูบหนึ่ง กล่าวตอบ
“เจ้าต้องพาน้องหญิงเค่อเอ๋อพร้อมลูกกลับมานะ…”
ลี่เฟยกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเสียใจ “เสียดายนักที่ข้ามันไร้ประโยชน์ มิอาจช่วยอะไรเจ้าได้เลย…”
ยิ่งกล่าวน้ำเสียงลี่เฟยก็เต็มไปด้วยความโทษตัวเอง ใบหน้ายังเผยความละอายทั้งเสียใจออกมา
“เสี่ยวเฟยเอ๋อ…เจ้าจะไร้ประโยชน์ได้อย่างไร? คำพูดเหล่านี้ต่อไปอย่าได้กล่าวแล้ว! หากไม่มีเจ้าไหนเลยข้าจะมีลูกชายน่ารักเช่นนี้ได้?”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาค่อยหันมองยังอ้อมแขนอีกข้าง แต่เขาพบว่าลูกชายตัวน้อยของเขาผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ…ยังหลับสนิทจนเสียงสนทนายังไม่อาจปลุกให้ตื่น
“ตลอด 3 เดือนที่เจ้าไม่อยู่ เนี่ยนเอ๋อมองหาเจ้าทุกวัน จนเมื่อเดือนที่แล้วยังเอาแต่ถามข้าว่าใช่เจ้าทิ้งเขาไปแล้วหรือไม่…แม้ข้าจะอธิบายให้ลูกฟังเท่าไหร่ แต่เนี่ยนเอ๋อยังมักสะดุ้งตื่นยามหลับ ร้องเรียกหา ‘ท่านพ่อ’ บ่อยๆ”
ลี่เฟยรู้สึกอิ่มเอมใจไม่น้อยเมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนที่ต้วนหลิงเทียนใช้มองลูกชายตัวน้อยในอ้อมแขน
