แต่เดิมนางเป็นห่วงว่าลูกชายตัวน้อยอาจไม่เห็นต้วนหลิงเทียนเป็นพ่อและทั้งคู่ยากจะสนิทสนมกันได้ในเวลาอันสั้น แต่นางไม่คิดเลยว่าลูกน้อยจะสนิทสนมกับบิดาได้อย่างรวดเร็วแบบนี้
คงเป็นเพราะความผูกพันทางสายเลือดเป็นแน่แท้ แม้ต้วนเนี่ยนเทียนจะเจอต้วนหลิงเทียนได้ไม่ทันไร ก็รู้สึกสนิทใจกับต้วนหลิงเทียนแล้ว
“เซี่ยวหลันกับองค์หญิงปี้เหยาใกล้กลับมาแล้ว…”
ลี่เฟยมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียน
“อ่า ข้าได้ยินท่านพ่อบอกแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
ลี่เฟยอิงหัวแนบกายต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ค่อยกล่าว “ตัวเลวร้าย ข้ารู้ว่าเจ้ามิมีอารมณ์ยอมรับสตรีคนอื่นเข้ามาในชีวิต…หากแต่เซี่ยวหลันกับปี้เหยานั้นแตกต่างกัน ตั้งแต่ข้ามาอยู่ตำหนักเมฆาคราม ข้าเห็นพวกนางดูแลท่านแม่ราวกับเป็นแม่ของพวกนาง…ข้ารู้ดีว่าที่พวกนางทำทั้งหมดนี้เพราะเจ้า”
“เมื่อเค่อเอ๋อกลับมา เจ้าก็ยอมรับพวกนางเถอะ…ข้าไม่คิดคัดค้านอะไร”
มิคาด…ลี่เฟยกลับเป็นผู้กล่าวเรื่องนี้ออกมาก่อน!
ราวกับนางไม่คิดอิจฉาหรือไม่พอใจอะไรเลย
แน่นอนหากให้กล่าวว่าในใจนางไม่คิดอิจฉาหรือขัดข้องอะไรเลยก็คงเป็นการโกหก
อย่างไรก็ตามลี่เฟยเป็นสตรีที่เข้าใจเรื่องราวได้ชัดเจน นางรู้ดีว่าลี่หลัวมารดาต้วนหลิงเทียนเอ็นดูทั้งคู่ อีกทั้งนางเองก็ใจอ่อนเมื่อเห็นรักมั่นของเซี่ยวหลันกับปี้เหยาที่มีต่อต้วนหลิงเทียน จึงไม่คิดคัดค้านอะไร
“เจ้าพูดอะไร ข้าไม่ได้คิดแบบนั้น!”
