ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมากล่าวปฏิเสธออกไปทันที ก่อนที่จะกอดลี่เฟยเอาไว้แนบแน่น การที่ลี่เฟยเปิดใจกล่าวออกด้วยความเข้าใจแบบนี้ ทำให้ใจเขาแทบละลายลงตรงนี้แล้ว…
เขาต้วนหลิงเทียน กลับได้พบภรรยาอันประเสริฐเช่นนี้ในชีวิต!
นับเป็นพรจากฟ้าแล้วจริงๆ!
“ตอนพวกนางมีใจให้ข้า พวกนางยังเป็นแค่ดรุณีน้อยเท่านั้น…แถมนี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว พวกนางอาจไม่ได้มีใจให้ข้าเหมือนกาลก่อนแล้วก็ได้”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
ต้วนหลิงเทียนไม่อาจสังเกตเห็นได้เลยว่า ในขณะที่เขากล่าวคำนี้ออกมาลี่เฟยที่อิงซบเขาอยู่ ได้เผยรอยยิ้มเจื่อนๆออกมา
นั่นเพราะนางรู้ดีแก่ใจ ว่าแม้จะผ่านไป 20 กว่าปี หากแต่ใจปี้เหยากับเซี่ยวหลันล้วนไม่เคยแปรเปลี่ยน พวกนางยังคงปักใจอยู่กับบุรุษของนางตลอดเวลา
แน่นอนว่าแม้นางจะรู้ดีถึงเรื่องนี้ แต่ก็ไม่คิดบอกต้วนหลิงเทียน
หลังจากวันนี้ไปต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดออกไปไหน เพียงอยากอาศัยอยู่ในบ้านกับลี่เฟยและลูกน้อยดูแลเอาใจใส่ทั้งคู่อย่างดี
นั่นเพราะอีกไม่นานเขาเองก็ต้องออกจากภูมิภาคเบื้องล่างไปยังภูมิภาคเบื้องบนแล้ว
เช่นนั้นเขาจึงทะนุถนอมและหวงแหนช่วงเวลานี้นัก ด้วยไม่ทราบอีกนานเท่าไหร่หลังจากออกไปแล้วถึงจะได้เห็นหน้าลูกเมียอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปสองสามวัน หรงหยวนก็มาหาต้วนหลิงเทียนถึงประตูหน้าบ้าน “นายน้อย ท่านจ้าวตำหนักให้ข้ามาเชิญท่าน…แม่นางเซี่ยวหลันกับแม่นางปี้เหยากลับมาแล้ว”
