หรงหยวนกล่าวจุดประสงค์การมาก่อน ค่อยกล่าวเพิ่มเติม
ที่ต้องมา…ก็มาแล้ว!
ต้วนหลิงเทียนได้ฟังก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่ง พยักหน้ากล่าวออก “อาวุโสหรงรอสักครู่”
หลังจากกล่าวบอกลี่เฟย ทั้งลูบหัวต้วนเนี่ยนเทียน ต้วนหลิงเทียนก็ออกจากบ้าน เหินร่างติดตามหรงหยวนไปยังโถงหลักของบิดา ก่อนจะเลยไปยังพื้นที่ส่วนหนึ่งของตำหนักที่มารดาปลูกบ้านอาศัยอยู่
ระหว่างทางแม้ต้วนหลิงเทียนจะมีการเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ก่อนแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
หลังจากนั้น ในที่สุดเขาก็ได้เห็นเซี่ยวหลันกับปี้เหยา
ถึงแม้จะรู้สึกว่าตัวเองไม่พร้อมเผชิญหน้าสักเท่าไหร่ แต่ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าอย่างไรก็หนีไม่พ้น อีกทั้งไม่สมควรหนี…บางเรื่องจำต้องเผชิญหน้ากับมัน!!
“ท่านพ่อ…ท่านแม่”
หลังจากกล่าวทักต้วนหรูเฟิงกับลี่หลัวต้วนหลิงเทียนก็เบนสายตาไปมองร่างสตรีทั้ง 2 ข้างๆลี่หลัว
สตรีทั้ง 2 นับว่ามีรูปโฉมงามพิลาศล้ำทั้งคู่ มีพวกนางนั่งอยู่…ทิวทัศน์แวดล้อมโดยรอบคล้ายจะหมองลงหลายส่วน
ต้วนหลิงเทียนย่อมจดจำได้ทันที ว่าสตรีทั้ง 2 ก็คือเซี่ยวหลันกับองค์หญิงปี้เหยา…
ถึงแม้จะผ่านไปหลายปี แต่ต้วนหลิงเทียนก็จดจำพวกนางได้ทันที เทียบกับในอดีตแล้ว…รูปร่างหน้าตาของพวกนางย่อมเปลี่ยนแปลงไปบ้าง หากแต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากมายอะไร มีเพียงความสดใสไม่ประสาของดรุณีน้อยในวันวานที่จืดจางหายไป…
