ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกอย่างตรงไปตรงมา “จนกว่าเค่อเอ๋อจะถูกข้าช่วยกลับมา ข้าไม่อาจรับสตรีคนใดได้…เพราะนั่นจะเป็นการไม่ให้เกียรตินางและไม่เคารพพวกเจ้า! หากข้าเป็นบุรุษเช่นนั้นจริงๆ พวกเจ้าคงมีแต่จะรังเกียจข้าเท่านั้น”
เซี่ยวหลันกับปี้เหยาพยักหน้ารับเมื่อได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเรื่องนี้ออกมา พวกนางก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
นอกจากนี้พวกนางก็รู้จักต้วนหลิงเทียนดี ยังรู้ว่าหากต้วนหลิงเทียนยังช่วยเหลือเค่อเอ๋อไม่ได้ คงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีกะจิตกะใจมาสนใจพวกนาง นับประสาอะไรกับรับรัก
อย่างที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวไว้ หากในสถานการณ์นี้ถ้าต้วนหลิงเทียนยังมีใจมายอมรับพวกนาง ไม่เพียงแต่พวกนางจะดูถูกเขาเท่านั้น ยังรู้สึกว่าเขาช่างเป็นบุรุษที่ไร้ความรับผิดชอบอีกด้วยคงเสียทีที่หลงรักมาเนิ่นนาน
“นอกจากนี้…ข้ายังมีสตรีที่ข้ารักอยู่อีกคน”
ต้วนหลิงเทียนที่คิดถึงเฟิ่งเทียนหวู่ พลันกล่าวออกมา
“เป็นเทียนหวู่ใช่หรือไม่?”
เซี่ยวหลันกล่าวถาม
“หือ? เจ้ารู้จักเทียนหวู่ด้วยเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนอึ้ง
“พวกเรามักได้ยินพี่หญิงลี่เฟยกล่าวถึงเทียนหวู่…พวกเรายังรู้ด้วยว่า เพื่อเจ้าแล้ว…เทียนหวู่ยินดีสละได้กระทั่งชีวิต…”
ปี้เหยากล่าว
ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยวหลันหรือปี้เหยา พอได้รับทราบเรื่องราวของเฟิ่งเทียนหวู่ พวกนางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเฟิ่งเทียนหวู่จับใจ
