ต่างจากต้วนหลิงเทียนที่ยังมีท่าทางสงบ สตรีทั้ง 2 ที่ถูกต้วนหลิงเทียนถามด้วยรอยยิ้มกับรู้สึกปั่นป่วนอยู่บ้าง ยังไม่รู้จะกล่าวตอบอย่างไร พากันพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง
“ท่านพ่อ ท่านแม่…ข้าอยากคุยกับพวกนางเป็นการส่วนตัว”
เมื่อเห็นทีท่าอึกอักของสตรีทั้ง 2 ต้วนหลิงเทียนพลันหันไปมองต้วนหรูเฟิงและลี่หลัวค่อยกล่าว
“เทียนเอ๋อ เจ้าอย่าได้รังแกหลันเอ้อกับเหยาเอ้อเด็ดขาด…หาไม่แล้วอย่าได้หาว่ามารดาผู้นี้ใจร้าย!”
ลี่หลัวกล่าวออกด้วยเสียงดังฟังชัด ยังไม่วายกล่าวกำชับตักเตือน
“เอาล่ะ พวกเจ้าคุยกันไปเถอะ”
ต่างจากเสียงเตือนด้วยความดุดันของลี่หลัวแล้ว เสียงต้วนหรูเฟิงแลดูสบายๆกว่ากันมาก
ครู่ต่อมาต้วนหรูเฟิงกับลี่หลัวก็จากไป คงเหลือเพียง 3 คน นั่นก็คือต้วนหลิงเทียน เซี่ยวหลันและปี้เหยา
หลังต้วนหรูเฟิงกับลี่หลัวจากไป ไม่เพียงแต่ทั้งคู่จะไม่ผ่อนคลายกล่าวคำได้ แต่ยังแลดูกดดันทั้งเคร่งเครียดกว่าเดิมเสียอีก
“ความรู้สึกที่พวกเจ้ามีให้ข้า ข้าเข้าใจดี…”
เมื่อเห็นสตรีทั้ง 2 พูดไม่ออก ต้วนหลิงเทียนมีแต่จะกล่าวออกมาก่อนเท่านั้น
และจังหวะนี้สตรีทั้ง 2 อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายในใจอยู่บ้าง
“เดาว่าพวกเจ้าก็คงรู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะยอมรับพวกเจ้าได้ในทันที…และตัวข้าเองก็กำลังจะไปภูมิภาคเบื้องบนในอีกไม่ช้า แถมพวกเจ้าเองก็คงรับรู้เรื่องที่คู่หมั้นของข้า เค่อเอ๋อ ได้ถูกลัทธิบูชาไฟพาตัวไปแล้วใช่หรือไม่?”
