แต่ผู้ใดจะไปคิดคาดว่าสตรีทั้ง 2 กลับหลงรักเขา กระทั่งยังรักลึ้งซึ้งอย่างยากจะถอน เซี่ยวหลันยังถึงกับเลือกออกเดินทางจากเมืองประกายแสงเพื่อตามเขาไปที่เมืองหลวงนภาล่อง
ตอนแรกต้วนหลิงเทียนคิดว่านี่คงเป็นรักแรกพบของดรุณีน้อยวัยใสไร้เดียงสา หลังเขาเดินทางออกจากอาณาจักรนภาล่องแล้วพวกนางคงลืมเลือนเขาไปเอง
แต่ผู้ใดจะไปคิดไปฝัน ว่าสตรีทั้ง 2 กลับประทับเขาตรึงตราในใจ แม้เขาจะจากไปแล้ว แต่พวกนางก็หมั่นมาดูแลมารดาของเขา ราวกับจะตอบแทนคุณมารดาแทนเขา…พาลให้มารดาเขาเห็นพวกนางเป็นดั่งลูกสาว หาไม่แล้วคงไม่นำพาพวกนางมาตำหนักเมฆาครามด้วยแบบนี้
‘นี่มันก็ผ่านไปหลายปีดีดัก…บางทีใจของพวกนางคงแปรเปลี่ยนไปแล้ว จะอย่างไรตอนนั้นพวกนางก็ยังเยาว์นัก แค่รักวัยใสของเด็กน้อย…’
ต้วนหลิงเทียนครุ่นคิด
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขาไปเองถ่ายเดียว
หากเป็นแบบนี้จริง เรื่องราวก็นับว่าจบลงด้วยดี ทุกคนมีความสุข และเขาไม่ได้กระทำผิดต่อคู่หมั้นทั้ง 2 และเฟิ่งเทียนหวู่
หากเป็นไปได้เขาก็จะยินดีดูแลพวกนางทั้ง 2 ให้เหมือนน้องสาวของเขาเช่นกัน จะอย่างไรพวกนางก็ดูแลมารดาเขาอย่างชิดใกล้มานานปี ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่เขาจะเห็นพวกนางเป็นดั่งคนในครอบครัว
แม้จะคิดแบบนี้ แต่ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าเป็นเพียงเขาคิดไปฝ่ายเดียวเท่านั้น
เขาไม่อาจบอกได้ว่าเซี่ยวหลันกับปี้เหยาคิดอย่างไร
การตัดสินใจของพวกนางสำคัญที่สุด
