หากพวกนางเห็นพ้องต้องกันกับเขามันก็ดี แต่ถ้าไม่…ก็เรียกว่างานเข้าแล้วจริงๆ เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี!
แต่แน่นอนว่าเขาไม่คิดหลบหนีโดยไม่รับผิดชอบเรื่องนี้!
“ท่านพ่อ…พวกนาง…”
หลังจากเริ่มออกเดินทางต่อได้ไม่ทันไร ต้วนหลิงเทียนก็เรียกหาบิดา แต่วาจากลับไม่อาจกล่าวจนจบ
“เทียนเอ๋อเจ้าคิดอย่างไรกับเซี่ยวหลันและปี้เหยา”
ต้วนหรูเฟิงเห็นดังนั้นพลันกล่าวถามออกมาตรงๆ
“ท่านพ่อ ข้าเห็นพวกนางเป็นสหายอันดีเท่านั้นไม่คิดใดอื่น…ข้าคิดว่าพวกนางจะลืมข้าหลังข้าออกจากอาณาจักรนภาล่อง…แต่ใครจะไปรู้ ว่าพวกนางไม่เพียงไม่ลืมข้าแต่กลับคอยดูแลปรนนิบัติท่านแม่อย่างดีแทนข้ามาโดยตลอด”
กล่าวถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆออกมาราวกับจนปัญญาแล้วจริงๆ
“อย่าได้โทษแม่เจ้าเลย ที่นางพาทั้งคู่มายังตำหนักเมฆาครามนั้น เพราะแม่เจ้าเห็นแล้วว่าทั้งคู่เป็นอย่างไร นอกจากนี้นิสัยของทั้งคู่ก็ดี แม่เจ้าเพียงหวังดีกับเจ้าเท่านั้น…”
ต้วนหรูเฟิงกล่าว
“ข้าเข้าใจ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
ถึงแม้เรื่องนี้เขาจะคิดว่ามารดาทำเกินไปอยู่บ้าง แต่เจตนาของนางก็ไม่ใช่เรื่องร้าย
เพราะสุดท้ายแล้วก็เป็นสาวน้อยทั้ง 2 ที่คอยดูแลอยู่เป็นเพื่อนมารดาเขาในวันที่เขาไม่อยู่ มารดาเขาย่อมเห็นทั้งสองเป็นลูกสะใภ้อันดี…
ความคิดของมารดาเขาเองก็ไม่ใช่จะไม่เข้าใจ
เพียงแค่เขาไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเซี่ยวหลันและปี้เหยาอย่างไรเท่านั้น
