“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้เจอพวกนางหลายปีแล้ว…จากที่ท่านเห็น ตอนนี้พวกนางคิดยังไงกับข้าหรือ?”
สูดลมหายใจลึกๆเฮือกหนึ่ง ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็ถามออกมาอย่างอดไม่ได้
“พวกนางรู้สึกกับเจ้าอย่างไร? เจ้าถามข้าแล้วข้าจะไปถามใคร…กลับไปแล้วเจ้าก็ไปเผชิญหน้ากับพวกนางแล้วถามเอาเองเถอะ เท่านี้เจ้าก็ได้คำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว!”
ได้ยินคำถามนี้ของต้วนหลิงเทียน ต้วนหรูเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ในฐานะบิดา มันจะไปรู้ความรู้สึกของสตรีที่สนใจบุตรชายดีเท่าเจ้าตัวได้อย่างไร
“อ่า”
ต้วนหลิงเทียนได้แต่พยักหน้ารับไปอย่างนั้น
สุดท้ายที่จะเกิดอย่างไรก็ต้องเกิด เขาทำได้แค่เผชิญหน้ากับมัน…
“เทียนเอ๋อ”
ทันใดนั้นเองต้วนหรูเฟิงพลันกล่าวออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงคราวนี้ยังจริงจังไม่น้อย “ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยวหลันหรือปี้เหยา แม่เจ้ากับข้าต่างก็เอ็นดูพวกนางนัก ทั้งคู่ล้วนเป็นสตรีที่ดี เจ้าอย่าได้รังแกทำร้ายน้ำใจพวกนางเด็ดขาด! ไม่ง่ายเลยที่พวกนางจะละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อเจ้าแบบนี้”
มีเรื่องหนึ่งที่ต้วนหรูเฟิงไม่ได้บอกกับต้วนหลิงเทียน
นั่นก็คือ
หลังจากที่มันกับภรรยาพาทั้งคู่มาถึงตำหนักเมฆาครามแล้ว ก็ได้มีถามไถ่ทั้งคู่อยู่หลายครั้ง ว่าคิดจะกลับไปยังอาณาจักรนภาล่องหรือไม่
หากพวกนางอยากกลับ ก็ยินดีจะพาไปส่งถึงที่
อย่างไรก็ตามทุกครั้งคำตอบที่พวกนางให้ก็เหมือนเดิม
พวกนางเลือกที่จะอยู่…
