ทั้งหมดไม่ใช่เพราะอะไรอื่น…
นั่นเพราะครอบครัวของเขาอยู่ที่นี่…
ครอบครัวเขาอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็คือบ้านเขา!
หลังกลับมาถึงตำหนักเมฆาครามแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไปหาลี่เฟิงก่อนใคร
เหตุผลที่เขาไม่ไปหามารดาก่อนไม่ใช่เพราะเห็นสตรีดีกว่าแม่แต่อย่างไร แต่เพราะบิดาของเขาย่อมไปหามารดาเขาก่อนใคร
ไปหามารดาตอนนี้ ก็เสมือน ‘ก้างขวางคอ’ บิดาเขาเท่านั้น
“ท่านพ่อ!”
ทันทีที่เปิดประตูบ้านพักเข้ามา ต้วนหลิงเทียนก็เห็นร่างหนึ่งวิ่งหลุนๆ ก่อนที่จะกระโดดย่ำอากาศไม่กี่ก้าวค่อยถลาเข้าอ้อมอกเขา เป็นลูกชายตัวน้อยของเขาเอง ต้วนเนี่ยนเทียน
“เนี่ยนเอ๋อคนเก่ง คิดถึงพ่อรึเปล่า?”
ต้วนหลิงเทียนลูบหัวลูกน้อยเบามือ กล่าวถามด้วยรอยยิ้ม
“คิดถึงมากๆ!”
ต้วนเนี่ยนเทียนพยักหน้าน้อยๆระรัวราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าวเปลือก ก่อนที่จะทำตาโตกล่าวออก ค่อยหันหน้าไปด้านหลัง “เนี่ยนเอ๋อไม่ได้คิดถึงท่านพ่อคนเดียวนะ ท่านแม่ก็คิดถึงท่านพ่อด้วย!”
“ท่านแม่! ท่านพ่อกลับมาแล้ว! มาหาท่านพ่อเร็วๆ!”
ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะตอบสนองอะไร ต้วนเนี่ยนเทียนก็หันไปมองในบ้านพร้อมตะโกนเสียงดังแล้ว
ครู่ต่อมาร่างงามอันมีเสน่ห์เย้ายวนใจก็ค่อยๆก้าวเดินออกมา เป็นลี่เฟยที่กำลังแย้มยิ้มกล่าวออกอย่างยินดี “กลับมาแล้วหรือ?”
“ข้ากลับมาแล้ว…”
