แต่ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนไม่อาจเห็นแก่คาวมปรารถนาส่วนตัวหวังเป็นฮ่องเต้เจ้าสำราญทำนองนั้นได้ เขาจำต้องคำนึงถึงความรู้สึกเค่อเอ๋อลี่เฟยและเฟิ่งเทียนหวู่ก่อนอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่เค่อเอ๋อกับลูก ยังถูกจับตัวไปที่ลัทธิบูชาไฟในภูมิภาคเบื้องบนจนไม่รู้ชะตากรรมแบบนี้
ในเวลาแบบนี้หากเขายังมีกะจิตกะใจไปอยู่กับเซี่ยวหลันและปี้เหยา เขายังเป็นลูกผู้ชายอยู่อีกหรือ?
‘หากใจพวกนางยังมีข้าไม่เคยเปลี่ยนไป…ข้าทำได้แค่ให้สัญญากับพวกนางเท่านั้น ว่าข้าจะถามความเห็นเค่อเอ๋อ ลี่เฟย และเฟิ่งเทียนหวู่ก่อน หากทั้ง 3 อนุญาต…เช่นนั้นพวกนางจะอยู่ด้วยก็ไม่มีปัญหาอะไร’
‘หากเรื่องนี้ไม่อาจเป็นไปได้ ข้าก็จะให้ท่านพ่อท่านแม่รับพวกนางเป็นบุตรบุญธรรมเสีย…’
ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ตัดสินใจได้
อย่างน้อยๆไม่ว่าสถานการณ์จะมาอีหร็อบไหน เขาก็สามารถสู้หน้าได้แล้ว
หลังจากนั้นไม่นานนัก ทะเลสาบมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไกลตา ต้วนหลิงเทียนกับคนอื่นๆย่อมจดจำได้ชัดเจนว่านั่นคือทะเลสาบผานหลง อาณาเขตของตำหนักเมฆาคราม!
เห็นทะเลสาบผานหลง ประหนึ่งได้เห็นบ้าน!
ในอดีตนั้น ดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าแห่งนี้ ไม่มีที่ไหนที่ต้วนหลิงเทียนสามารถเรียกว่าบ้านได้เลย เขาเสมือนคนพเนจรไร้ราก
เมื่อรู้ว่าบิดาของเขาเป็นจ้าวตำหนักเมฆาคราม พอมาถึงที่นี่เขาก็ยึดถือว่ามันเป็นบ้านของเขาในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าอันกว้างใหญ่แห่งนี้
