ทำให้กระบี่ที่ฟันออก ทำได้แค่เรียกเลือดจากร่างมันเพิ่มเท่านั้น แต่ไม่ส่งผลกระทบอันใดต่อพลังความแข็งแกร่งของมัน
วูบ! วูบ!
ภายใต้สายตาของผู้คนในหุบเขา ร่างตี้จิ่วพุ่งทะยานเตลิดหนีไปกว่าร้อยหมี่ค่อยหยุดลง
กลับกัน ต้วนหลิงเทียนที่ตวัดกระบี่ถากเนื้อตี้จิ่วได้หยุดร่างค้างกลางหาว ก่อนที่จะเรียกร่างแยกอวตารให้พุ่งกลับเข้ามาหลอมรวมกับตัวเพื่อถนอมพลัง คนถือกระบี่สีมืดชี้ลงพื้น สายตามองทอดไปยังร่างที่เตลิดหนีออกไปไกลห่างอย่างสงบ…
ทุกเรื่องราวบังเกิดขึ้นในชั่วพริบตา สุดที่สายตาคนทั่วไปอันมีพลังฝึกปรือไม่ถึงขั้นจะมองติดตามได้ทัน
อย่างไรก็ตามแม้พวกมันจะมองการปะทะที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไม่ออก แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น โดยมีตี้จิ่วโชกเลือดพุ่งหนีออกไปไกลห่าง กับต้วนหลิงเทียนที่ยืนอย่างสงบ ย่อมบ่งบอกให้พวกมันรู้ชัด…ว่าผู้ใดสูงผู้ใดต่ำผู้ใดมีเปรียบเสียเปรียบ!
“ปะ…เป็นไปได้อย่างไร”
ลูกตาของรุ่นเยาว์เผ่าพันธุ์มังกรยามนี้แทบถลนออกเบ้า ปากยังอ้าค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“นี่ข้าฝันไปหรือไม่?”
เผ่าพันธุ์มังกรหลายคนเอื้อมมือไปหยิกต้นขา บ้างก็ลองตบๆหน้าตัวเองดู เพื่อตรวจสอบดูว่าใช่พวกมันกำลังฝันอยู่หรือไม่ พอความเจ็บจี๊ดแล่นวาบถึงหัวพวกมันจึงได้รับทราบ
ฉากเรื่องราวเบื้องหน้าที่สองตาแลเห็นเป็นความจริง ไม่ใช่ภาพฝัน!
การปะทะกันครั้งแรก…ต้วนหลิงเทียนได้รับชัยชนะ!
