และด้วยความที่ไม่รู้แต่แรก จึงทำให้เมื่อมารู้เอาตอนนี้ จึงประหลาดใจไม่น้อย
“อา เรื่องราวชักน่าสนใจขึ้นมาแล้ว…”
ต่างจากเฝิงปู่อี้และจงฉีชานที่ตกใจ ตู้กูเพียงยิ้มออกมาอย่างเฉยเมย คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างหลังได้ยินคำสื่อชิง
สมแล้วที่เป็นผู้นำตลาดมืดหยินชาน ตู้กูนับว่ายังสงบใจไม่แตกตื่นอะไร แม้จะได้รับทราบเรื่องนี้ ผิดกับอาวุโสทั้ง 2 คนนัก ที่แม้ชราแล้วแต่ก็ยังเสียอาการให้เห็น
สื่อชิงแน่นอนว่าย่อมต้อนรับขับสู้คนของตู้กูอย่างดี
และไม่ทราบว่าจงใจหรืออย่างไร หากแต่อาวุโสเผ่าพันธุ์มังกรชรานางนี้กลับพาตู้กูกับอาวุโสทั้ง 2 ของตลาดมืดหยินชาน มาพักในหุบเขาเล็กๆ เดียวกันกับที่คนของตำหนักเมฆาครามพักอยู่!
ในหุบเขาเล็กๆนั่นก็มีแค่บ้านหลังเล็กๆสิบกว่าหลังเท่านั้น แถม 4 หลังก็ถูกคนของตำหนักเมฆาครามครอบครองไปแล้ว นอกจากนี้ยังยึดทำเลอันดีไปเสียหมด…
ส่วนหลังที่เหลือก็อยู่ห่างออกไป ทำเลไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร
“ผู้นำตู้กู รองผู้นำทั้ง 2…เช่นนั้นเชิญพักผ่อนตามสบาย อีก 3 วันหลังจากนี้ค่อยพบกันใหม่”
หลังจากทักทายอำลาตู้กูกับอาวุโสทั้ง 2 แล้ว สื่อชิงก็เหินร่างจากไป
และเมื่อจากมาได้ไม่นาน มุมปากของสื่อชิงก็เผยยิ้มสนุกสนาน “สุนัขกัดกัน ขนเต็มปาก!”
ฟังจากวาจาพึมพำอย่างสะใจของนาง คล้ายทราบแต่แรกแล้วว่าคนของตำหนักเมฆาครามพักอยู่ที่นี่ ยิ่งไปกวานั้นนางยังหวังให้คนของตำหนักเมฆาครามกับตลาดมืดหยินชานตีกันอีก!
