“มีคนอยู่แล้วหรือ?”
หลังสื่อชิงจากไป ตู้กูกับอีก 2 คนก็พบได้ทันทีว่า บ้านพัก 4 หลังที่มีทำเลดีที่สุดมีคนเข้าไปใช้อาศัยอยู่เสียแล้ว
หน้าจงฉีชานมืดลงทันใด มันก้าวอาดๆตรงไปยังบ้านพักหลังที่มีทำเลดีที่สุดในบรรดาบ้านพักทั้งหมดทันที
บ้านพักแห่งนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ตั้งอยู่มุมหนึ่งใกล้ๆน้ำตกของหุบเขา ด้านหน้าเป็นลานดอกไม้ มีไม้ใหญ่ให้ร่มเงา ฟุ้งตลบไปด้วยละอองน้ำเย็นสบาย นับว่าร่มรื่นน่าอยู่เป็นที่สุด
“ไสหัวออกไปเสีย!”
จงฉีชานเมื่อเดินมาถึงหน้าบ้าน ก็ไม่สนมารยาทอันใด พลันกล่าวออกด้วยเสียงดังแฝงเร้นไปด้วยปราณแรกกำเนิด หมายขับไล่ผู้คนในบ้านทันที
เสียงกล่าวนับว่ามีอานุภาพไม่น้อย ประตูไม้ถึงกับสั่นกึกๆ เรียกว่าดังสนั่นก้องบ้าน
“หนวกหู!”
และแทบจะทันทีที่สิ้นคำของจงฉีชาน พลันมีเสียงไม่สบอารมณ์หนึ่งดังขึ้นจากในบ้านทันที!
และสิ่งที่ตามมาหลังคำ ‘หนวกหู’ ก็คือ เสียงประตูไม้เปิดออกอย่างรวดเร็วก่อนที่จะปิดตัวลงแทบจะทันที!
แน่นอนว่าเสียงหลังนั้นเบากว่ามาก…
“หลบเร็ว!”
ทว่าทันใดนั้นเองพลันมีเสียงตะโกนหนึ่งดังขึ้น และทันทีที่ได้ยินเสียงนี้สีหน้าของจงฉีชานก็เปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ในพริบตา!
