ถึงแม้ในแง่หนึ่งมันกับต้วนหรูเฟิงจะถือว่าเป็นคู่แข่งกัน แต่มันกับต้วนหรูเฟิงก็เคารพซึ่งกันและกัน หรืออย่างน้อยๆก็เป็นมันที่ให้ความเคารพอีกฝ่าย
ด้วยเหตุนี้แม้จะรู้ว่าบุตรชายของต้วนหรูเฟิงที่แท้จะเป็น ต้วนหลิงเทียนที่ครอบครองตราผนึกมารคนนั้น มันก็ไม่ได้แพร่กระจายเรื่องนี้ออกไป…
ถึงมันจะรู้ดีแก่ใจว่าหากแพร่เรื่องราวนี้ออกไป ต้องสร้างปัญหาให้ตำหนักเมฆาครามครั้งใหญ่ แต่มันก็ไม่ได้คิดทำอะไรแบบนั้น…
แน่นอนว่า ตราผนึกมารนั้นมากพอจะดึงดูดยอดฝีมือที่ร้ายกาจจากภูมิภาคเบื้องบน!
ทว่าในสายตาของตู้กู หากจะเอาชนะต้วนหรูเฟิง หรือสยบปราบตำหนักเมฆาคราม มีแต่มันหรือตลาดมืดหยินชายของมันเท่านั้นที่ลงมือ! มันไม่คิดกระทำต่ำช้าอย่างยืมมีดฆ่าคนแต่อย่างใด!!
กระทั่งตัวมันยังดูถูกความคิดยืมมีดฆ่าคนด้วยซ้ำ!
‘ตู้กูเหนือ หรูเฟิงใต้ สองจ้าวสยบแดนดิน….ต้วนหรูเฟิง เจ้ากับข้าสักวันต้องซัดกันให้รู้แพ้รู้ชนะสักตั้ง มาดูกันว่าระหว่างพวกเราใครมันจะแน่กว่ากัน! พิกลนัก ใจหนึ่งข้าหวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็ววัน…แต่อีกใจข้ากลับไม่อยากให้มันมาถึง ข้าจะเหงาอีกหรือไม่? ข้าจะรู้สึกอ้างว้างเดียวดายอีกหรือไม่…หากกระทั่งเจ้าและตำหนักเมฆาครามก็ถูกข้าสยบปราบ?’
