ตู้กูกล่าวรำพันในใจอย่างเงียบงัน ‘ต้วนหรูเฟิง…ข้าหวังว่าหากวันนั้นมาถึง เจ้าจะต่อสู้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี อย่าให้ข้าเอาชนะเจ้าได้เร็วเกินไป! อย่างน้อยๆก็อย่าให้ข้าก้าวข้ามเจ้าไปไกลก่อนที่ข้าจะออกจากภูมิภาคเบื้องล่าง…’
‘หากเป็นเช่นนั้น…ข้าคงไม่ชินกับการอยู่ภูมิภาคเบื้องล่างโดยไร้คู่แข่งเช่นเจ้า…’
…
ณ สถานที่แห่งหนึ่งของภูมิภาคเบื้องล่างดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า
สถานที่ตั้งเดิมของ 7 ทวาราเที่ยงแท้
(อันที่ 7 ทวาราเที่ยงแท้นี้…ผมอยากแปลว่า 7 ด่านสุดขั้ว แต่ไม่รู้อันไหนมันเข้ากว่ากัน วันนั้นโยนหัวก้อยก็เลยใช้อันแรก ถ้านึกอยากเปลี่ยนวันไหนจะบอกนะ…)
“ตอนนั้นผู้ใดหนอจะคาดคิด…ว่าวันหนึ่ง 7 ทวาราเที่ยงแท้จักตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้…”
เหนือขึ้นไปกลางเวหานภากาศ ท่ามกลางสายลมยะเยือกที่พัดโชยลิ้วหอบไอเย็นผ่านไปมา ปรากฏร่างชายชราหนึ่งลอยตัวต้านทานลมหนาว สองมือไพร่หลัง สองตาเหม่อมองไปยังซากปรักหักพังเบื้องล่าง ปากกล่าววาจารำพัน ใจหวนคำนึง…
หากต้วนหรูเฟิงมาอยู่ตรงนี้ คงจดจำอีกฝ่ายได้ทันที
ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ผู้เฒ่าพยากรณ์ ที่เป็นดั่งมังกรเทพยาดาเห็นหัวไม่เห็นหาง!
7 ทวาราเที่ยงแท้นั้น มี 7 ผู้เที่ยงแท้
ชายชรา ผู้เฒ่าพยากรณ์คนนี้ ก็คือเที่ยงแท้ลำดับที่ 2 ความลับสวรรค์!
